่ควรที่จะพูดออกมาตรงๆ อย่างนี้?
จ้าวเสวียนจิ่งดูเหมือนจะเคยชินกับการกระทำของเมิ่งจี๋ฟังแล้ว เขาไม่ได้รู้สึกโกรธ “เรื่องของข้า ต่อให้เป็นบิดาของเจ้าก็ไม่มีสิทธ์มาเป็นห่วงกังวล ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเจ้าเลย”
ถ้าหากเขาเดาไม่ผิด เจ้าเด็กที่อยู่ตรงหน้าเขาดูเหมือนคิดอะไรกับพระชายาของเขาอยู่บ้างนะ?
จ้าวเสวียนจิ่งเหลือบมองเซี่ยเฉียวอย่างเงียบๆ
เขารู้สึกหึงหวงเล็กน้อย
แต่คนที่เขาถูกใจย่อมเป็นคนที่ดีที่สุดอยู่แล้ว หากคนธรรมดาอย่างเมิ่งจี๋ฟังจะเกิดความรู้สึกชื่นชมขึ้นมาก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าแปลกใจอะไรอยู่แล้ว
เมิ่งจี๋ฟังยังอยากจะพูดอะไรอีกสักสองสามคำก็จริง แต่เมื่อรัชทายาทจ้องมองมา เขารู้สึกร้อนตัวจนไม่กล้าพูดอะไรแล้ว
เซี่ยเฉียวเองก็รู้ว่าจ้าวเสวียนจิ่งเป็นห่วงนาง นางจึงพาโจวเว่ยจงเข้าไปด้วยกันแต่โดยดี
มีเสียง ‘เอี๊ยดอ๊าด’ ดังขึ้นจากประตูจนดูเหมือนว่าหากพวกเขาใช้แรงอีกเล็กน้อย มันก็คงจะแตกเป็นชิ้นๆ อย่างไรอย่างนั้น
หลังจากที่เข้าไปข้างในแล้ว สภาพแสงภายในก็ไม่ค่อยดี
ด้านบนทรุดโทรมมาก หลังคามุงหญ้าแผกนั้นอมฝุ่นนานหลายปีจนกลายเป็นดินที่อุดมสมบูรณ์ มีวัชพืชและดอกไม้น้อยๆ ขึ้นอยู่นั้นมากมาย ระบบรากที่สลับซับซ้อนกลายเป็นเชือกที่ยึดบ้านทั้งหลังไว้ด้วยกัน แต่มันก็ปิดกั้นแสงแดดส่วนใหญ่เอาไว้ด้วย
