ู้สึกไม่วางใจ?
“ไม่เป็นไร ข้ายังมีทักษะในการป้องกันตัวอยู่บ้าง” สีหน้าจ้าวเสวียนจิ่งดูสบายๆ
เมิ่งจี๋ฟังแอบชำเลืองมองรัชทายาทเล็กน้อย สายตาของเขาหยุดลงที่มือข้างนั้นของรัชทายาทโดยไม่รู้ตัว เท่าที่เขารู้ไม่ว่ารัชทายาทจะเสด็จไปที่ไหน เขาก็จะพาคนไปด้วยเสมอ องครักษ์ของเขาก็มีจำนวนไม่น้อยเลย
หากมีอันตรายขึ้นมาจริง มือที่ไร้ประโยชน์ของรัชทายาทจะต้องเป็นภาระอย่างแน่นอนสินะ?
ทั้งๆ ที่รู้ว่ามือของตนเองใช้การไม่ได้ แต่เขาก็ยังให้โจวเว่ยจงติดตามโม่ชูเซิงไปอีก เขาปกป้องโม่ชูเซิงมากเกินไปจริงๆ เพียงแต่เขาไม่รู้ว่า หากเซี่ยเฉียวที่อยู่ในจวนเห็นว่ารัชทายาทเสี่ยงชีวิตของตนเองเช่นนี้ นางจะรู้สึกเช่นไร
“รัชทายาท ท่านยังมีพระชายารออยู่ที่จวนนะ!” เขาคิดอย่างไรก็พูดออกมาอย่างนั้น
ทันทีที่เขาพูดจบจ้าวเสวียนจิ่งและเซี่ยเฉียวก็อดหันมามองเขาไม่ได้
“เกี่ยวอะไรกับพระชายาด้วย” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยถามด้วยใบหน้ากึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม
“พระชายา…” เมิ่งจี๋ฟังอยากจะพูดว่าพระชายารัชทายาทน่าสงสารขึ้นมาโดยสัญชาตญาณ แต่พอมาคิดดูแล้วก็เอ่ยขึ้นว่า “ถ้าหากรัชทายาทเป็นอะไรไป พระชายาก็จะต้องเป็นห่วงกังวล ท่านเพิ่งจะแต่งงาน ยังไม่มีทายาท…”
หากคำพูดเช่นนี้ล่วงรู้ไปถึงฮ่องเต้ ตระกูลเมิ่งจะต้องถูกลงโทษอีกครั้งอย่างแน่นอน
เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าเมิ่งจี๋ฟังผู้นี้หยิ่งยะโสในตัวเองจนถึงขั้นไร้ความคิดไปเสียแล้ว
ต่อให้เขาจะเป็นห่วงรัชทายาทก็ไม
