าไม่มีถนน
เดิมทีถนนก็คือทางที่ผู้คนสัญจรไปมา แต่ที่นี่ไม่มีคนผ่านไปมาตั้งหลายสิบปีแล้ว ถนนจึงหายไปหมดซึ่งเป็นเรื่องปกติ
เซี่ยผิงกั่งลงจากหลังม้าอย่างรวดเร็ว ท่าทางของขาสง่างามและดุดัน จากนั้นก็ได้ยินเสียงดาบฟันหญ้าฉับๆ ดังขึ้น
เปลือกตาของซังโหยวกระตุกไม่หยุด เขาแทบจะควบคุมกล้ามเนื้อบนใบหน้าไม่อยู่
โชคดีที่มันคือวัชพืช ถ้าหากเป็นศีรษะคนก็คงยิ่งน่ากลัวเข้าไปอีก
บริเวณนี้ส่วนใหญ่เป็นหญ้าแห้งและพวกหนาม ค่อนข้างเปลืองแรงไม่น้อย เนื่องจากวันนี้จ้าวเสวียนจิ่งนำองครักษ์มาแค่โจวเว่ยจงคนเดียว เขาจึงไม่กล้าที่จะออกห่างจากรัชทายาท จะไปช่วยเซี่ยผิงกั่งก็ไม่ได้
ในบรรดาคนที่เหลือก็มีแค่เด็กหนุ่มเจียงจิ้นลู่และเมิ่งจี๋ฟังสองคนแล้ว พวกเขาไม่มีสิทธิ์เลือก ได้แต่ต้องกัดฟันเข้าไปจัดการปัดกวาดทางที่เซี่ยผิงกั่งถากถางไว้ให้แล้ว
สำหรับเซี่ยผิงกั่งแล้วงานนี้ไม่ยากเลยสักนิด
ในขณะที่เขาถางทางจนกลายเป็นถนนเส้นยาว ลมหายใจของเขาก็ยังคงสม่ำเสมอ ไม่มีความเปลี่ยนแปลงใดๆ เลยสักนิด
เพียงแต่ว่าเนื้อตัวของเขาไม่ค่อยจะสะอาดนัก มันเปื้อนคราบน้ำสีเหลืองสีเขียวอยู่บ้าง และบนเสื้อผ้าก็มีหญ้าแห้งติดอยู่ไม่น้อย
