้สึกสิ้นหวัง
เขาผิดไปแล้วจริงๆ!
เมื่อเกิดความเคลื่อนไหวใหญ่โตเช่นนั้น แม้แต่เซี่ยเฉียวเองก็ยังได้ยิน
“ศิษย์น้องเจียงไม่เป็นไรใช่ไหม” เซียวอวี้หรงเอ่ยขึ้นด้วยความเป็นห่วง น้ำเสียงของเขาอ่อนโยน
“ฤดูใบไม้ผลิมาถึงแล้ว ไม่ว่าจะสิ่งมีชีวิตไหนๆ ก็ชอบส่งเสียงร้องออกมา เดี๋ยวก็ได้ฟังจนชิน” จ้าวเสวียนจิ่งไม่ได้รู้สึกกังวล
เซี่ยเฉียวให้ทั้งสองคนอยู่ด้วยกันแบบนี้ย่อมมีแผนการไว้อยู่แล้ว
อย่างมากก็คงแค่ตกใจกลัวบ้าง ไม่มีเรื่องร้ายแรงอะไรหรอก
เซี่ยเฉียวพยักหน้า “โหยหวนออกมาหน่อยก็ดี จะได้คลายความอุดอู้และทำให้ปอดกระปรี้กระเปร่า”
เซียวอวี้หรงถอนหายใจ ศิษย์พี่และศิษย์น้องก็ขี้เล่นเกินไปไม่เหมือนเขา เมื่อเขาอายุสามสิบ เขาก็ไม่มีชีวิตชีวามากขนาดนั้นอีกแล้ว และค่อนข้างจะเงียบขรึมสำรวม
“ตอนที่ข้าอยู่ในสำนักศึกษา ข้าเคยได้ยินมาว่าคุณชายเมิ่งเป็นคนรักสนุกเสเพล ไม่ว่าจะเป็นเรื่องกินดื่ม เรื่องผู้หญิง หรือการพนันก็ดูเหมือนจะเชี่ยวชาญชำนาญไปหมดทุกอย่าง แต่พอมาเห็นวันนี้ดูเหมือนว่าเขาจะเป็นพวกหนักไม่เอาเบาไม่สู้รักสบายก็จริง แต่ก็ไม่ได้เป็นคนที่มีจิตใจชั่วร้ายอะไรขนาดนั้น” เซียวอวี้หรงยังรู้สึกเสียดายเล็กน้อยเมื่อนึกถึงเมิงจี๋ฟัง
