ี้หรงผู้นี้ดูเหมือนพวกหนอนหนังสือ แต่กลิ่นอายของหนังสือที่ติดตัวเขาทำให้ชายชราอย่างไป๋หลี่จี้อยากจะเอ็นดูเขาสักหน่อย ซังโหยวผู้นี้ก็ไม่เลว แค่ดูก็รู้แล้วว่าเป็นเด็กที่รักความสะอาด ทั้งเนื้อทั้งตัวเขาราวกับหยกขาวที่สะอาดและไร้ที่ติ รูปร่างหน้าตาก็ดูละมุนบอบบาง คิ้วตาเหมือนภาพวาดราวกับผู้หญิง
เจียงจิ้นลู่ผู้นี้…ก็ไม่เลว
แม้ว่าจะดูเป็นคนใจร้อนสักหน่อย แต่เขากลับเป็นคนที่ดูติดดินที่สุดคนหนึ่ง
ในโลกนี้คนที่จะมีกลิ่นอายสูงส่งได้อย่างรัชทายาท เซียวอวี้หรง และซังโหยวก็มีแค่น้อยคนเท่านั้น
เจียงจิ้นลู่คนนี้อายุน้อยและมีพลัง เขาบ้าบิ่นและยังไม่รู้ โง่เขลาและไร้เดียงสา แต่เขาก็เป็นบัณฑิตปกติธรรมดาคนหนึ่ง ด้วยความติดดินของเขาอะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้น
ไม่เลว ไม่เลวทั้งนั้น
เมื่อวิญญาณตระกูลไป๋หลี่เห็นคนรุ่นหลังเป็นเช่นนี้ก็มีความรู้สึกพึงพอใจมาก
วิญญาณตระกูลไป๋หลี่ส่วนใหญ่จากโลกนี้ไปในขณะที่บ้านเมืองวุ่นวายที่สุด ในเวลานั้นราชสำนักโง่เขลาเบาปัญญา ราษฎรต้องทุกข์ยากแต่ไม่สามารถพูดอะไรได้ บัณฑิตมากมายมีความสามารถแต่ไร้ที่ให้แสดงออก
แต่ตอนนี้เมื่อพวกเขาได้เห็นคนเหล่านี้แล้ว จู่ๆ พวกเขาก็รู้สึกราวกับกำลังโผล่ออกมาจากโคลนตมและได้เห็นแสงสว่างอย่างนั้น
โลกทุกวันนี้จะต้องสุขสงบยิ่งนัก!
พวกเขาทำหน้าตาท่าทางพึงพอใจ แต่เจียงจิ้นลู่กลับไม่รู้ไม่เข้าใจอะไรเลย
หลังจากนั้นไม่นานไป๋หลี่จี้ก็เรียกวิญญาณของตระกูลไป๋
