ยินพ่อบ้านในเรือนพูดว่า พระชายารัชทายาทเคยทำดอกไม้ในสวนข้าเสียหายโดยไม่ได้ตั้งใจ แล้วก็สามารถเลี้ยงให้พวกมันกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อย่างง่ายๆ…ฝ่าบาท ไม่ทราบว่าพระชายามีเคล็ดลับอะไรในการดูแลดอกไม้…ถ้าหากฝ่าบาทถามให้ข้าได้ ศิษย์น้องจะขอบคุณมาก!” ซังโหยวพูดจบก็ถอนใจอยู่ข้างใน
ทำไมเขาจึงไม่ได้รู้จักหญิงสาวที่งดงามขนาดนั้นเสียก่อนนะ
ตอนนี้นางแต่งงานและยังกลายเป็นพระชายารัชทายาทไปเสียแล้ว ต่อไปแม้แต่โอกาสที่จะพูดคุยกันก็คงไม่มีแล้ว
“ไว้วันหลังข้าจะเชิญคนสวนมาให้เจ้าสักสองคน เรื่องเล็กน้อยอย่างนี้อย่าได้ไปรบกวนถึงชายาข้าเลย” ศิษย์พี่ศิษย์น้องแต่ละคนล้วนแต่ทำให้จ้าวเสวียนจิ่งรู้สึกไม่ไว้วางใจด้วยกันทั้งนั้น
ซังโหยวมองออกว่ารัชทายาทดูเหมือนจะหึงเล็กน้อยจึงไม่ได้อ้อนวอนอีกต่อไป
“รัชทายาทโชคดีจริงๆ” ซังโหยวทอดถอนใจ
เหตุผลที่เขาประทับใจในตัวพระชายารัชทายาทมากอีกเหตุผลหนึ่งก็คือ เขาคิดว่าคนผู้นี้เป็นเหมือนศิษย์พี่ใหญ่ที่อาจารย์ได้เคยบรรยายไว้
ก่อนที่เขาจะได้เห็นศิษย์พี่ใหญ่กับตาตัวเอง เขาเคยวาดภาพศิษย์พี่ใหญ่ไว้ในหัวมาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง ทุกรอยยิ้มและคิ้วที่ขมวดมุ่นนั้นราวกับนางเซียน ตอนที่เขาได้เห็นพระชายารัชทายาท ภาพนั้นกลับเข้ากับนางได้ดีจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นบุคลิกลักษณะหรือหน้าตาก็ล้วนแต่เข้ากันอย่างลงตัว
น่าเสียดายที่ศิษย์พี่ใหญ่ตัวจริงขี้เหร่มาก
เทียบกับพระชายารัชทายาทแล้วห่างไกลมากจริ
