งๆ
เขาเป็นคนชอบมองหน้าคน ศิษย์พี่ใหญ่หน้าตาไม่ดี ไม่ว่านางจะวาดภาพเก่งแค่ไหนก็ไม่สามารถสร้างแรงบันดาลใจให้เขาได้!
เมื่อก่อนตอนที่เขาเขียนกลอน หากลองได้ลงพู่กันแล้วก็ไม่มีหยุด แต่หลังจากที่เขาได้มาเจอศิษย์พี่ใหญ่แล้ว เขาก็รู้สึกว่าตนเองถูกหลอกให้หลงกลตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผ่านไปหลายเดือนขนาดนี้เขายังเขียนกลอนออกมาไม่ได้เลยสักบทเดียว…
พอเขาคิดมาถึงตรงนี้ สายตาที่เขามองศิษย์พี่ใหญ่ก็เปลี่ยนเป็นไม่พอใจขึ้นมา
ศิษย์น้องของนางล้วนแต่มีนิสัยแปลกๆ ต่างกันไป เซี่ยเฉียวเองก็ทำอะไรไม่ได้
นางสงบนิ่งมากและพยายามอย่างเต็มที่ที่จะวางตัวให้น่าเกรงขามเพื่อศิษย์น้องเหล่านี้เคารพนาง
และมันก็ได้ผล หลังจากดูที่ซังโหยวมองนางสักพัก เขาก็ถอนหายใจและเบนสายตาไปทางอื่น ศิษย์พี่ใหญ่คนนี้ยิ่งดูก็ยิ่งขี้เหร่เหลือเกิน…
อาจารย์อายุมากแล้วจริงๆ รูปร่างหน้าตาธรรมดาๆ แบบนี้ก็ยังสามารถบรรยายได้ว่าเป็นนางเซียนน้อย!?
อา…
ศิษย์พี่ศิษย์น้องรวมตัวพูดคุยกัน หลังจากผ่านไปสักพักเซี่ยเฉียวก็ไปที่หอส่องชะตาเพื่อทำน้ำตาวัว
เมื่อมีการจัดเตรียมสิ่งของต่างๆ เอาไว้แล้ว การปรุงน้ำตาวัวก็เป็นไปอย่างรวดเร็ว
ตกเย็นนางก็กลับไปที่จวนรัชทายาทเพื่อใช้ชีวิตฉันท์สามีภรรยา
พอถึงเวลาที่นัดหมายเมิ่งจี๋ฟังก็มาพร้อมกันสหายของเขาจำนวนหนึ่ง ท่าทางวางมาดราวกับกลัวว่าพวกเขาจะไม่ทรงพลังมากพอ
แล้วเมิ่งจี๋ฟังก็ต้องอึ้งงันไปเมื่อได้เห็นคนอื่นๆ ที่อยู่ในหอส่
