รู้สึกฮึกเหิมขึ้นมา
จากนั้น…
“ถวายบังคมรัชทายาท” หลังจากที่พวกเขาได้ยินที่อาจารย์เซียวพูดแล้วก็รีบโค้งคำนับประสานมือทำความเคารพแต่โดยดี จากนั้นก็รีบเอ่ย “ศิษย์ขอคารวะใต้เท้าเซี่ย ใต้เท้าโจว อาจารย์เซียว อาจารย์ซัง ปรมาจารย์โม่…”
สีหน้าพวกเขาลำบากใจและหวาดหวั่น
“……” มุมปากของเมิ่งจี๋ฟังกระตุกเล็กน้อย ชั่วขณะนั้นเขารู้สึกเสียหน้าอย่างยิ่ง
เขาพาพวกเพื่อนพ้องมาด้วยก็เพื่อที่จะวางท่าให้น่าเกรงขามเสียหน่อย ปรมาจารย์โม่จะได้แก้ปัญหาให้เขาโดยดีไม่มีบิดพลิ้ว!
แล้วทีนี้เป็นอย่างไรเล่า!
“อืม ลุกขึ้นเถอะ” จ้าวเสวียนจิ่งกวาดตามองพวกเขาเล็กน้อยพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “พวกเจ้าตามมาด้วยทำไม”
“พวกศิษย์…เคยได้ยินชื่อเสียงของปรมาจารย์โม่จึงอยากมาเห็นด้วยตาตัวเอง ตอนนี้พอได้เห็นแล้วก็ต้อง…ตกตะลึงพรึงเพริด”
โกหกทั้งเพ
อันที่จริงพวกเขายังได้ดูให้ดีเลยว่าหน้าตาของปรมาจารย์โม่เป็นอย่างไรกันแน่
แต่พูดให้ดีไว้ก่อนเป็นพอ
พวกเขาไม่สามารถที่จะยั่วยุทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนั้นได้จริงๆ อย่างน้อยๆ ก็ต่อหน้า และได้แต่ต้องรับใช้ด้วยความเคารพเท่านั้น
“ในเมื่อได้พบเรียบร้อยแล้ว พวกเจ้ายังยืนโง่อยู่ตรงนั้นทำไม กลับไปสิ?” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยอย่างง่ายๆ พลางเหลือบตามองเมิ่งจี๋ฟัง “แค่ออกนอกเมืองเท่านั้น ไม่ต้องให้เอิกเกริกไปหรอก”
