า “เจ้าคือคุณชายน้อยของตระกูลเมิ่งใช่ไหม โตขนาดนี้แล้ว เรียนหนังสือมาอย่างไรถึงไม่ได้รู้จักมารยาทบ้างเลย”
ศิษย์พี่ใหญ่ของเขาเป็นนักพรตก็จริง แต่ด้วยอายุอานามและความสำเร็จแล้ว การที่คุณชายเมิ่งจะเรียกนางว่า ปรมาจารย์โม่ อาจารย์โม่ หรือว่าผู้อาวุโสโม่ก็ย่อมได้
หากไม่ได้จริงๆ จะเรียกนักพรตโม่ก็ยังดี?
สีหน้าของเมิ่งจี๋ฟังซับซ้อน เขาทำอะไรไม่ถูกเล็กน้อย
โม่ชูเซิงช่างร้ายนัก!
ตกลงกันแล้วนางจะออกไปแก้ปัญหาให้เขา แต่นางกลับเรียกคนมามากขนาดนี้!
เรียกคนมามากก็ไม่เป็นไรหรอก แต่นี่นางเรียกใครมา!
ทั้งๆ ที่รู้ว่าเขาเป็นคนขององค์ชายสี่ก็ยังเรียกรัชทายาทมา!? นี่ไม่ได้ตั้งใจหรือ! นอกจากนี้เขายังเป็นนักเรียนของสำนักศึกษาหลวง เมื่อเห็นอาจารย์ต้องทำความเคารพ แล้วนี่อะไรตรงหน้าเขามีอาจารย์นั่งอยู่ตั้งสองคน…
เมิ่งจี๋ฟังมีนิสัยแบบพวกคุณชาย แต่เขาก็รู้ว่าในฐานะนักเรียนเขาไม่สามารถที่จะทำตัวเย่อหยิ่งต่อหน้าอาจารย์ได้
เพราะถ้าหากเรื่องนี้ล่วงรู้ถึงข้างนอก เขาก็จะถูกพวกบัณฑิตหยามหยันไม่สามารถอยู่ร่วมกันพวกเขาได้เหมือนเซี่ยผิงกั่งนั่นแหละ!
ยิ่งกว่านั้น แม้ว่าเขาจะเป็นพวกเสเพลเอาแต่เล่น แต่เขาก็ยังต้องการอนาคตที่สดใส อาจารย์ก็เหมือนบิดา หากเขายังเป็นศิษย์ในสำนักศึกษาหลวงอยู่ก็ไม่อาจเสียมารยาทต่ออาจารย์ได้…
เมิ่งจี๋ฟังอึกอักลังเลเล็กน้อย เขารู้สึกว่าตนเองหมดเรี่ยวแรงจริงๆ
เขาก็เลยหันมามองสหายของเขาเพื่อที่จะได้
