กระดูกขาวเรียว สง่างามและเปี่ยมด้วยบุญวาสนา
จ้าวเสวียนจิ่งสังเกตเห็นแล้วว่าเซี่ยเฉียวกำลังมองเขาอยู่
เขารู้สึกภาคภูมิใจอยู่ข้างใน และยังชะลอความเร็วในการแต่งตัวเป็นพิเศษ แสงแดดยามเช้าส่องเข้ามาจากหน้าต่างด้านนอก มันเหมือนกับว่าร่างกายของเขากำลังเปล่งประกาย ริมฝีปากเผยรอยยิ้มเย้ายวน ปลายคิ้วเชิดสูง ท่าทางผ่าเผยมีพลังราวกับพระอาทิตย์เที่ยงวัน
เซี่ยเฉียวมองอย่างพึงพอใจ
เมื่อก่อนเวลาที่นางออกไปข้างนอก นางกลัวว่าจะต้องไปพบเข้ากับคนที่หน้าตาไม่ดีมากที่สุด เพราะนางจะรู้สึกว่าวันนั้นทั้งวันไม่ราบรื่นเอาเสียเลย
แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว พอนางลืมตาขึ้นมาก็เป็นเขา
ตอนนี้เซี่ยเฉียวรู้แล้วว่านางพอใจกับการแต่งงานในครั้งนี้ หากไม่ใช่สิบสองก็ต้องบอกว่าเต็มสิบแล้ว
สำหรับจ้าวเสวียนจิ่งนั้น นางไม่ได้ชอบเขามากไปเสียหมดทุกอย่าง แต่นางก็ให้ความสำคัญกับเขามาก ไม่อย่างนั้นนางคงไม่คิดที่สั่งสมบุญกุศลให้เขาทุกที่ทุกเวลาอย่างนี้หรอก
เซี่ยเฉียวหน้าตามีความสุข
ผ่านไปสักพักก็ได้เวลาอาหารเช้าแล้ว
เซี่ยเฉียวเพิ่งจะรู้ว่าบะหมี่อายุยืนที่จ้าวเสวียนจิ่งพูดถึง…ไม่ใช่แค่บะหมี่
มื้อเช้านี้ดูเหมือนจะหรูหราอู้ฟู่เกินไปหน่อย
หากจะบอกว่ามันเป็นบะหมี่ ไม่สู้บอกว่าเป็นมันเป็นน้ำแกงไก่โสมจะดีกว่า ในนั้นยังมีสมุนไพรบำรุงปราณอยู่ด้วย เพียงแต่ทำรสชาติออกมาได้อร่อยมาก
นอกจากนี้ยังมีอาหารอื่นๆ ที่มีรสเบามาก แต่ดูน่ารับประทาน ขนมดอกไป
