หมืองหลวงกันหลายคน ก็จะน่าหนวกหูหน่อย หากพบพวกเขาเข้าในวันปกติธรรมดาและมีข้าอยู่ด้วยเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องพูดอะไร แต่ถ้าหากข้าไม่อยู่ เจ้าอยากจะพูดอะไรก็พูดได้เลย จะรุนแรงหน่อยก็ไม่เป็นไร”
“ตกลง” เซี่ยเฉียวพยักหน้า
“ในจวนรัชทายาทมีพ่อบ้านคอยดูแลบ้านและบัญชีต่างๆ ซึ่งล้วนแต่เป็นคนที่ไว้ใจได้ทั้งนั้น หากมีเรื่องเล็กๆ น้อยๆ อะไรเจ้าก็ให้พวกเขาไปจัดการให้ได้ เมื่อมีเวลาว่างก็ออกไปเดินเล่นได้ ไม่เป็นไรหรอก” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยอบ่างเปิดเผย “ตั้งแต่นี้ต่อไป เจ้ากับข้ามีเป้าหมายเดียวกัน…”
เขาจ้องหน้าเซี่ยเฉียว เซี่ยเฉียวก็ครุ่นคิดเล็กน้อยพยายามรับข้อความที่เขาต้องการส่งมาให้
ก่อนจะเอ่ยตอบด้วยความไม่แน่ใจ “อยู่ไปนานๆ หรือ”
“ถูกต้อง” จ้าวเสวียนจิ่งพยักหน้า “เจ้ากับข้าต้องดิ้นรนเพื่อให้มีชีวิตรอด หากมีชีวิตอยู่ได้นานหน่อย เวลาที่จะได้อยู่ด้วยกันก็จะนานขึ้นไปด้วย”
เซี่ยเฉียวรู้สึกขาดความมั่นใจ
ดูท่าแล้วจ้าวเสวียนจิ่งจะจริงจังมากจึงได้ให้นางพยายามอยู่รอดต่อไปให้ได้ก่อน
“ถึงอย่างไรท่านก็เป็นถึงรัชทายาท มีเป้าหมายแบบนี้จะไม่ดูเป็นการล้อเล่นไปหน่อยหรือ ข้าพยายามด้วยตัวเองก็พอแล้ว ท่านมีเป้าหมายเพื่อให้โลกสงบสุขสันติแบบนั้นไม่ดีกว่าหรือ…” เซี่ยเฉียวไม่ได้อยากเสี่ยงลงเรือลำเดียวกันกับเขา
ก็ดูอาหารการกินวันนี้สิ มันหรูหราฟุ่มเฟือยเสียขนาดนั้น นางรับไม่ได้หรอก!
อาหารมื้อหนึ่งต้องใช้เงินตั้งมากมายเท่าไร…
ห
