ี่ไหน! แม่อยู่นี่นะ! เจ้าบอกแม่สิว่าใครทำร้ายเจ้า มันเป็นใคร!” ฮูหยินร้องไห้อย่างหนักหน่วง
ฟู่ฮั่นเหวินทนไม่ไหวในที่สุด “ขอท่านปรมาจารย์ออกหน้าทวงความยุติธรรมให้ข้าด้วย เหยียนเค่อเป่าเป็นคนฆ่าข้า”
“ข้ารู้ แค่เห็นว่าหน้าของเขาหนาเอาการ กลับไม่ยอมรับ และเห็นท่าทางไม่แยแสสนใจของเจ้า จึงไม่อาจจะจับเขาได้” เซี่ยเฉียวเอ่ย
“ขอท่านปรมาจารย์ชี้แนะ!” ฟู่ฮั่นเหวินเองก็ร้องไห้ออกมาแล้วในเวลานี้
เซี่ยเฉียวถอนหายใจก่อนจะหยิบขวดกระเบื้องใบเล็กออกมาจากอกเสื้อ แล้วให้คนจับตัวเหยียนเค่อเป่ากดไว้ นางแตะน้ำหยดหนุ่งลงบนเปลืองตาของเหยียนเค่อเป่า แล้วสะบัดยันต์คาถาทำเป็นน้ำยันต์และพ่นออกไป
เหยียนเค่อเป่ายังร้องโวยวายไม่ยอม
หลังจากนั้นชั่วอึดใจสิ่งที่เขามองเห็นทั้งหมดก็เปลี่ยนไปทันที
ทิวทัศน์โดยรอบเปลี่ยนไปเป็นมืดมนเล็กน้อย และมีบางสิ่งลอยอยู่กลางอากาศ…
ทันใดนั้นเขาก็หน้าซีด “มี มีผี…”
เซี่ยเฉียวใช้คาถาเพื่อยกฟู่ฮั่นเหวินขึ้นจากทะเลสาบ “เจ้ามีอะไรจะพูดก็บอกเขาด้วยตัวเอง จะดีที่สุดที่หากทำให้เขายอมรับในสิ่งที่ตัวเองทำลงไปได้แต่โดยดี”
หลังจากเซี่ยเฉียวพูดจบ ฟู่ฮั่นเหวินก็ลอยมา
เขาพุ่งเข้าไปหาเหยียนเค่อเป่าทันที เหยียนเค่อเป่าก็ตกใจ แต่เมื่อนึกถึงสถานการณ์ของตัวเองแล้ว เขาก็ต่อต้านอย่างสิ้นหวังโดยไม่พูดอะไรสักคำ มีเพียงใบหน้าที่ซีดเซียว และแข้งขาที่สั่นเทา
เขาฆ่าคนเป็นครั้งแรกแล้วจะไม่ให้ลนลานได้อย่างไร
และต
