อนนี้คนที่เขาฆ่าก็อยู่ตรงหน้ามองเขาด้วยสายตาอาฆาต
“พี่ใหญ่เหยียน…ข้าไม่ยอมนะ! ข้าเชื่อใจท่านออกอย่างนั้น ทำไมท่านต้องฆ่าข้าด้วย!”
เขาพูดพลางยื่นมือไปบีบคอของเหยียนเค่อเป่า
เซี่ยเฉียวเหนื่อยใจเล็กน้อย วิญญาณพวกนี้เวลาจะทำอะไรคนก็ใช้ท่าทางเหมือนๆ กันหมด หนีไม่พ้นคอจริงๆ…
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นวิญญาณแล้ว เป่าลมเย็นน่ากลัวก็ได้นี่
อย่างไรก็ตาม การเคลื่อนไหวของเขาคราวนี้ค่อนข้างน่ากลัว อย่างน้อยๆ ก็ทำให้เหยียนเค่อเป่าที่เห็นวิญญาณเป็นครั้งแรกทนไม่ไหวอีกต่อไปจนสองขาของเขาอ่อนแรงและคุกเข่าลงกับพื้นทันที
คนอื่นไม่รู้ว่าทำไม
“หากจะโทษก็ต้องโทษตัวเจ้าเอง!” จู่ๆ เหยียนเค่อเป่าก็ร้องตะโกนออกมา
เซี่ยเฉียวได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกโล่งใจทันที
น้ำตาวัวของนาง…
ไม่นับว่าเสียเปล่า
เจียงจิ้นลู่เห็นภาพฉากนั้นแล้ว สายตาของเขาก็มองขวดกระเบื้องในมือเซี่ยเฉียวเงียบๆ เขาแทบอยากจะไปแย่งมันมาหยดที่ตาตัวเองเพื่อเปิดประสบการณ์บ้าง…
มันเป็นอย่างไรกันแน่จึงสามารถทำให้สีหน้าของเหยียนเค่อเป่าเปลี่ยนไปได้อย่างกะทันหันอย่างนั้น!
“พ่อของเจ้าทำให้พ่อของข้าต้องตาย”
“เป็นเจ้าที่แย่งน้องหญิงไปจากข้า! ทั้งหมดเป็นความผิดของเจ้า!”
เหยี่ยนเค่อเป่าสั่นไปหมดทั้งตัว เวลานี้เขาเองก็รู้ดีว่าตัวเองคนหนี้ไม่พ้นแล้ว เขาเห็นฟู่ฮั่นเหวินหยุดชะงักลงก็ทั้งร้องไห้และหัวเราะออกมาในเวลาเดียวกัน ท่าทางเหมือนวิกลจริตอยู่บ้าง “พ่อของเจ้าออกไปกับพ่อข
