ไหลกันมาไม่ขาดสาย
นอกจากพวกบุตรของผู้มีฐานะดีทั่วไปแล้ว ผู้หญิงที่ร้องรำทำเพลงขายศิลปะก็ไปๆ มาๆ กันเป็นปกติ
เซี่ยผิงไหวขี่ม้ามาถึงทางเข้าสวดแปดทิศ เขามองซ้ายมองขวา “ฉู่เจี้ยน! เจ้าดูคนนั้นสิ เป็นนางรำใช่ไหม ช่างงามหยดจริงๆ!”
“…” ฉู่เจี้ยนตกใจทันที เขาแทบอยากจะเอามือปิดปากเซี่ยผิงไหว “เจ้าพูดเบาๆ หน่อย อาจารย์ปู่ก็อยู่ด้วยนะ!”
“อยู่ก็อยู่สิ กลัวอะไรเล่า นางรำพวกนี้ออกมาก็เพื่อให้คนมองไม่ใช่หรือ คนอื่นดูได้ แล้วทำไมข้าจะดูไม่ได้เล่า เขาจะไล่ข้าออกจากสำนักแค่เพราะข้ามองสาวงามพวกนี้นิดหน่อยเนี่ยนะ จะคิดเล็กคิดน้อยอะไรขนาดนั้น” เซี่ยผิงไหวมีสีหน้าภาคภูมิ
เขาคิดว่าตนเองเก่งที่สุดแล้ว
ช่วงนี้เขาทุ่มเทอ่านหนังสือไม่กินไม่นอน มีความก้าวหน้ามากแล้ว!
เขามองสาวงามพวกนี้แล้วไม่ได้แปลว่าเขาจะไม่ตั้งใจเรียนเสียหน่อย มันไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรนี่
สีหน้าของฉู่เจี้ยนแดงก่ำด้วยความลำบากใจ “เจ้าทำอย่างนี้ไม่ดี เจ้าดูสิว่าอาจารย์ปู่ อาจารย์และอาจารย์อาคนอื่นๆ เขาต่างก็สุมขุมนุ่มลึกกันทั้งนั้น ไม่มีใครบ้ามองของสวยๆ งามๆ เจ้าเอะอะโวยวายแบบนี้ไม่เหมาะสมนะ”
เซี่ยผิงไหวห่อเหี่ยวเล็กน้อย
ก็จริง พวกอาจารย์อาทั้งหลาย…ดูเหมือนจะเป็นพวกไร้อารมณ์กันทั้งนั้น
พวกเขาดูเหมือนพระภิกษุแก่ๆ กลุ่มหนึ่ง ส่วนเขาก็เข้าไปในดงของพระภิกษุ เกรงว่าต่อไปเขาก็ต้องกลายเป็นภิกษุไปด้วย ช่างน่าสงสารจริงๆ!
ตอนที่ 1036 คนพิการคิดจะหัวเราะเ
