ยาะคนแคระ
เซี่ยผิงไหวหมดความกระตือรือร้นไปชั่วขณะ
ภายในรถม้านั้น เซียวอวี้หรงแทบจะเอาหน้าฝังลงไปที่พื้นอยู่แล้ว เขาอับอายเพราะศิษย์ไม่เอาไหนผู้นี้จนไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ไหน
รถม้าคันนี้ใหญ่โต ภายในกว้างขวางเป็นพิเศษ นอกจากซังโหยวที่นั่งชมทิวทัศน์ข้างนอกแล้ว คนอื่นๆ ก็นั่งอยู่ข้างในทั้งหมด
เซียวอวี้หรงไม่กล้าพูดอะไร
ส่วนเซี่ยเฉียวก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน แต่นางหน้าหนา เวลานี้นางจึงกระแอมไอเล็กน้อย “อาจารย์ ท่านดูสิศิษย์หลานของท่านคนนี้ช่างเป็นเด็กดีที่ตรงไปตรงมาจริงๆ!”
“…” เซียวอวี้หรงจ้องหน้าศิษย์พี่ใหญ่ของเขาอย่างไม่อยากจะเชื่อ!
“…” จ้าวเสวียนจิ่งยิ้ม “มีแต่ศิษย์พี่เท่านั้นที่จะเอ่ยคำวิจารณ์…เช่นนี้ออกมาได้”
นางต้องหน้าหนาไร้ยางอายพอควรทีเดียวจึงจะเอ่ยปากแทนน้องชายตนเองออกมาอย่างสง่าผ่าเผยอย่างนี้!
สีหน้าเจียงจิ้นลู่ยิ่งซับซ้อน “ที่แท้ศิษย์พี่ก็ชอบเด็กแบบนี้…”
มิน่านางถึงไม่ชอบหน้าเขามาตลอด
ที่แท้ก็เป็นเพราะเขาไม่ปากกล้าไม่เกรงใจใครมากพอ
“การพูดตรงไปตรงมาเป็นหนึ่งในข้อดีไม่กี่อย่างของเด็กคนนี้ เขายังมีสายตาที่ดี เด็กอย่างนี้ล้วนสามารถค้นหาความเป็นเลิศของเขาได้” หลี่ซื่อเหยี่ยนวิจารณ์อย่างไม่เป็นกลาง จากนั้นเขาก็เห็นสายตาของศิษย์ทั้งหลายแสดงความรังเกียจออกมา “พวกเจ้ามีอคติเช่นนี้ไม่ดีเลย ในเมื่อวันนี้มาแล้ว อาจารย์ก็จะให้การบ้านพวกเจ้าสักหน่อยก็แล้วกัน พวกเจ้าก็เป็นอาจารย์หรือไม่ก็เป็นอาจ
