นซังโหยวหรือเจียงจิ้นลู่ก็ได้ หากเขาไม่เชื่อฟัง ข้าจะออกหน้าให้ท่านเอง” น้ำเสียงของจ้าวเสวียนจิ่งเหมือนกับแสงแดดในวันที่หิมะตก
ทั้งเย็นชาและอ่อนโยน
เซี่ยเฉียวไม่กล้าสบตาเขา นางจึงได้แต่พยักหน้า “ข้ารู้แล้ว”
นางยิ่งเริ่มรู้สึกผิดมากขึ้นเรื่อยๆ บนโลกใบนี้น้ำใจและความหวังดีของคนอื่นนั้นหนักอึ้งที่สุดแล้วและก็ยากจะปฏิเสธที่สุดด้วย
“ยังต้องทำอะไรอีกไหม หากท่านไม่วางใจ ข้าจะไปทำให้ท่านเอง ตอนนี้ท่านต้องกลับไปพักผ่อนเท่านั้น” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยขึ้น หลังจากที่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็กลัวว่านางกลับไปหอส่องชะตาแล้วจะไม่ยอมอยู่ดีๆ จึงได้เอ่ยเสริมขึ้น “ไปสำนักศึกษาหลวง ข้าจะส่งคนไปบอกอาจารย์ให้ท่านคอยจับตาดูท่านไว้”
“…” เซี่ยเฉียวรู้ตัวว่านางหนีไปไหนไม่ได้แล้ว
นางไม่กล้ายั่วโมโหจ้าวเสวียนจิ่ง ส่วนอาจารย์…นางก็ยิ่งไม่กล้าเข้าไปใหญ่
อาจารย์ก็เหมือนบิดา นางไม่กล้าล่วงเกินท่านหรอก
ตาเฒ่าโม่หลิงจื่อนั่นช่างเถอะ เดิมทีเขาก็เป็นคนที่เย่อหยิ่ง ทำตามอำเภอใจ และสบายๆ ไม่เป็นทางการอยู่แล้ว ต่อหน้าเขานางยังต่อปากต่อคำได้ แต่กับหลีซื่อเหยี่ยนนั้นต่างออกไป ท่านนิ่ง แก่ชรา และเที่ยงตรง ในใจของอาจารย์นางว่าง่ายและรู้ความมาตลอด นางไม่อยากทำลายความประทับใจอันดีนี้ลงด้วยมือของนางเอง
“ก็ได้ ตามใจเจ้าก็ได้” เซี่ยเฉียวคล้ายกับว่าวที่ถูกดึงกลับลงมา นางไม่ดิ้นรนที่จะเล่นลมต่อไปแล้ว
ตอนที่ 1032 ดีกับนางหน่อย
เซี่ยเฉ
