ียวไม่ลืมมอบหมายธุระให้จ้าวเสวียนจิ่งไปจัดการให้ก่อนที่จะไปสำนักศึกษา
อันที่จริงมันก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไร เมื่อจ้าวสเวียนจิ่งเห็นรายการซื้อของของนางแล้วก็รู้สึกเหนื่อยใจเล็กน้อย
เรื่องเล็กน้อยพวกนี้นางก็ต้องวิ่งวุ่นไปทำเองหรือ
อย่างไรก็ตาม…พอเขานึกถึงภาพตอนที่นางไปขุดกระดูกขึ้นมา เขาก็ไม่รู้สึกแปลกใจแล้ว
นางจริงจังและให้ความสำคัญในเรื่องที่เกี่ยวกับวิญญาณอยู่เสมอ นางคงจะรู้สึกว่าการลงมือทำด้วยตัวเองจึงจะเป็นการแสดงความจริงใจ ทำให้วิญญาณพึงพอใจได้มากกว่า เช่นนั้นแล้ววิญญาณพวกนั้นก็จะได้จากไปด้วยความสบายใจหน่อย
เซี่ยเฉียวขึ้นรถม้า แล้วนางก็ถูกองครักษ์ของจ้าวเสวียนจิ่งส่งตัวไปยังสำนักศึกษาหลวงทันที
อวี๋เซียนเองก็ไม่ควรจะอยู่นาน นางกล่าวคำอาลาแล้วจากไปแต่โดยดี
อย่างไรก็ตามนาง ไม่ได้รีบร้อนที่จะกลับไปบ้านตระกูลเซี่ย แต่กลับไปหาเฝิงหยิงหยิงก่อน
นางคงจะไม่กล้าบอกเรื่องของปรมาจารย์กับเฝิงหยิงหยิง แต่ตอนนี้นางจำเป็นจะต้องหาใครสักคนมาพูดคุยด้วยเพื่อบรรเทาความตื่นเต้นในใจของนาง
จ้าวเสวียนจิ่งนั่งรถม้า ในขณะที่เซี่ยผิงกั่งและโจวเว่ยจงขี่ม้าไป
ทั้งสองขี่ม้าเคียงข้างกัน โจวเว่ยจงลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยถาม “เจ้าว่าลูกพี่ลูกน้องของข้าเป็นอย่างไรบ้าง”
“ทำไมหรือ” เซี่ยผิงกั่งขึงตาไส่เขา “เกิดอะไรขึ้น เจ้าเพิ่งรู้ว่าลูกพี่ลูกน้องเจ้าเก่ง แล้วแกจะมาแย่งตัวอาจารย์กับข้าหรือ! ข้าบอกเจ้าเลยนะว่าไม่มี
