ูกอย่างไรก็ยังไม่มีใครกล้าซื้อ กลายเป็นบ้านผีสิงชื่อดังแห่งยุคนี้ไปแล้ว”
องครักษ์รู้มากทีเดียว
อันที่จริง…เดิมทีเขาเองไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องลี้ลับพวกนี้
แต่เป็นเพราะเขาพบปรมาจารย์มาบ่อยเกินไปก็เลยสนใจเรื่องแบบนี้ พอได้ยินว่ามีบ้านผีสิงอยู่ใกล้ๆ จึงได้ถามญาติๆเพิ่มเติม
“ทำเลที่ตั้งของบ้านหลังนี้ก็ไม่เลว แถมราคาก็ถูกมากด้วย ดังนั้น…ข้าน้อยก็เลยคิดว่าจะซื้อบ้านหลังนี้แต่แรก จากนั้นก็ค่อยเชิญท่านปรมาจารย์มาทำพิธีขับไล่วิญญาณชั่วร้าย หากไม่มีปัญหา ต่อไปข้าก็จะได้มาอยู่อาศัยที่นี่…” องครักษ์ยิ้มเขินๆ
“เป็นความคิดที่ดี ได้สิ” เซี่ยเฉียวพยักหน้า
องครักษ์ดีใจทันที “ท่านปรมาจารย์จะรับงานนี้หรือ! แม้ว่าข้าจะมีความคิดเช่นนั้น แต่ก็กังวลว่าจะเป็นการรบกวนท่านอาจารย์จึงได้ไม่กล้าเอ่ยปากมาตลอด!”
“เจ้าจะให้เงินข้าไม่ใช่หรือ หากอย่างนั้นก็ย่อมได้” เซี่ยเฉียวเอ่ยอย่างเป็นเรื่องธรรมชาติ จากนั้นก็มีท่าทางจริงจัง “ข้าขาดเงินมาก พวกเจ้าที่เหลือก็เหมือนกัน สามารถอาศัยช่องว่างเช่นนี้ได้…หากพวกเจ้าเชิญข้าไปทำพิธี ข้าจะลดราคาให้พวกเจ้าด้วย”
องครักษ์ได้ยินเช่นนั้นก็แทบจะกระโดดตัวลอยด้วยความดีใจ
เขามองรัชทายาทอย่างมีความหวัง
ภูมิหลังครอบครัวของเขาก็ไม่เลวอะไร แต่เขามีพี่น้องในครอบครัวด้วย และเขาก็ไม่ใช่ลูกชายคนโต ถึงอย่างไรเขาก็ต้องแยกตัวออกมาไม่ช้าก็เร็ว ดังนั้นเขาจึงมองหาบ้านที่เหมาะสมมาตลอด…
หลายปีที่เขา
