องเขาต้องการที่จะปฏิเสธ เพราะถึงอย่างนี่เป็นงานที่ต้องใช้แรงกายแรงใจมาก นางจะต้องลำบากลำบนอย่างนั้นไปทำไม
แต่ในที่สุดก็เขาก็ยิ้มรับ “เช่นนั้นก็ลำบากศิษย์พี่แล้ว”
“แต่คงต้องรออีกสักพัก ช่วงนี้ข้ามีเรื่องที่ต้องทำหลายอย่าง ไม่สามารถถักเสร็จได้ในเวลาสั้นๆ” สีหน้าเซี่ยเฉียวสง่างาม
“แล้วแต่ศิษย์พี่ใหญ่เลย” จ้าวเสวียนจิ่งอยากจะให้นางกลับไปพักผ่อนเร็วๆ แล้ว
กระทั่งว่าตอนนี้เขานึกถึงตนเองในอดีตที่พยายามทุกวิถีทางเพื่อให้เซี่ยเฉียวแกะสลักของขวัญให้เขาขึ้นมาก็รู้สึกว่าเขาทำบาปทำกรรมไปแล้ว
คืนนั้นจ้าวเสวียนจิ่งก็ส่งคนไปเชิญคนจากวัดอวี้ซวีมา
เมื่อหยวนฉังจื่อได้ยินว่าเป็นคำเชิญของปรมาจารย์โม่ เขาก็เดินทางออกจากวัดทันทีโดยไม่ลังเล ไม่เพียงแค่นั้น พอเขาได้ยินว่ามีพวกสายมารมาเกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย เขาก็รู้สึกหนักใจจนต้องพาพี่น้องอีกสามคนเดินทางไปด้วยกัน
“ในเมืองหลวงแห่งนี้ไม่ปรากฏเรื่องสายมารร้ายแรงมากว่ายี่สิบปีแล้วกระมัง” หยวนฉังจื่อพูดคุยกับพี่น้องของเขาหลังจากเข้าเมืองมานั่งพักอยู่ในโรงเตี๊ยมแล้ว
