พูดอะไรแบบนี้!
ก่อนหน้านี้แม้ว่านางจะเห็นสถานการณ์ที่รับมือไม่ง่าย แต่นางก็ยังกัดฟันพุ่งไปข้างหน้าเสมอ!
“วัดอวี้ซวีอยู่ไม่ไกลจากนอกเมืองเท่าไรนัก ข้าจะให้คนไปเชิญมา เพียงแต่ตอนนี้ก็ท้องฟ้าก็เริ่มมืดแล้ว วันนี้เรากลับไปก่อน แล้วพรุ่งนี้ค่อยวางแผนมาใหม่ดีไหม ส่วนข้างนอกท่านก็ไม่ต้องกังวลไป ข้าจะให้คนมาคอยจับตาดูไว้ แมลงวันสักตัวก็บินออกไปไม่ได้” จ้าวเสวียนจิ่งมองที่ดวงตาทั้งคู่ของนางแล้วก็รู้สึกสงสาร
ความเหนื่อยล้าในดวงตาของนางไม่สามารถปกปิดได้เลย
ช่วงนี้นางน่าจะพักผ่อนไม่เพียงพอ
“ตกลง เจ้าส่งคนตามข้าไปที่หอส่องชะตาด้วย ให้เขานำยันต์กลับมาและแจกจ่ายให้ทุกคน ขอเพียงไม่เข้าไปข้างในก็ไม่น่าจะเป็นปัญหาใหญ่” เซี่ยเฉียวครุ่นคิดและรู้สึกละอายมาก ถึงอย่างไรนางก็เป็นนักพรตคนหนึ่ง องครักษ์เหล่านี้ช่วยเหลือนางอย่างเต็มที่แต่นางก็ไม่มีของขวัญขอบคุณให้…
กระเป๋าเงินของนาง…ไม่ได้หนา
องครักษ์เหล่านี้บ้างมาจากครอบครัวที่ยากจน บ้างก็เป็นลูกขุนนาง เงินเดือนเบี้ยหวัดของพวกเขาก็ค่อนข้างสูง ดังนั้นนางจึงกลัวว่าพวกเขาจะไม่เห็นคุณค่าของผลประโยชน์ที่นางมอบให้
“หลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จแล้ว ข้าจะถักพู่คุ้มครองให้ปลอดภัยให้พวกเขาก็แล้วกัน!” เซี่ยเฉียวครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย
สามารถเอาไปห้อยไว้กับกระบี่และดาบได้ บางทีมันอาจจะช่วยคุ้มครองชีวิตให้พวกเขาในยามคับขันได้
จ้าวเสวียนจิ่งชะงักไปเล็กน้อย จิตใต้สำนึกข
