นว่าเขาไม่ได้ให้ความร่วมมือแต่โดยดีก็เลยนำดาบไปพาดคอเขาเสียเลย
เมื่อหลิวหมิงสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของใบมีด ร่างของเขาก็สั่นสะท้านทันที เขาไม่มีความกล้าใดๆ เหลืออยู่แล้วและรีบเอ่ยขึ้นทันที “ข้า ข้าไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้…เป็นอาจารย์ข้าจัดการทั้งนั้น…”
“อาจารย์ของข้าเขา เขามีชื่อว่าวั่นจิ่วเหลย ทั้งหมดที่ข้ารู้คือเขายังดูเด็กอยู่ แต่ความจริงเขาอายุสี่สิบปีแล้ว อาจารย์เป็นผู้บำเพ็ญตนผู้วิเศษ ว่ากันว่าเขาฝึกวิชาเต๋าสำเร็จตั้งแต่ยังเด็กจนทำให้สามารถรักษาใบหน้าอ่อนเยาว์อย่างนั้นเอาไว้ได้…อาจารย์เก่งมากจริงๆ…”
“ข้าเองก็เพิ่งพบอาจารย์เมื่อสองเดือนก่อน ข้ารู้แค่ชื่อสมญานามของอาจารย์ อย่างอื่นข้าไม่รู้เลยจริงๆ…” หลิวหมิงปาดเหงื่อจากหน้าผากของตนเอง เขาเกือบจะเป็นลมเพราะความกลัว
เจ้าหน้าที่พวกนี้คิดจะทำอะไรกันแน่!
“แล้วก่อนหน้านี้เจ้าเคยมาที่หอส่องชะตาหรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยถามขึ้นมาอีก
“เคย เคยมา” นักพรตหลิวหมิงใจสั่นสะท้านทันที “อาจารย์เป็นคนให้ข้ามา และบอกว่ามีของที่อยากจะมอบให้เจ้าของที่นี่…”
