ะปรมาจารย์ไม่พูดถึงพวกเขาขึ้นมา นางก็แทบจะนึกอะไรไม่ออกแล้ว…
“ในเมื่อท่านหญิงดีขึ้นแล้ว ก็หมดเรื่องของข้าแล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ยยิ้มๆ
พระชายาถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ลำบากท่านปรมาจารย์แล้ว เพียงแต่ไม่ทราบว่าช่วงนี้บุตรสาวของข้ามีเรื่องควรต้องระมัดระวังบ้างหรือไม่ อย่างเช่นพวกอาหารการกินต่างๆ…”
“ไปตามหมอมาตรวจร่างกายดูหน่อยก็พอแล้ว หมอให้กินอะไรก็กินไปตามนั้น”
“ตกลง” พระชายาพยักหน้าพลางปลอบโยนบุตรสาวอยู่สักพัก จากนั้นนางก็สั่งให้สาวใช้คนใหม่อยู่เป็นเพื่อนบุตรสาว แล้วตนเองก็ออกไปส่งปรมาจารย์
เรื่องสำคัญคือการมอบของขวัญขอบคุณ
จวนหย่งหลินอ๋องนั้นร่ำรวยจริงๆ
โสมป่าคุณภาพสูงอายุนับร้อยปีสองคู่ รังนกเลือดและของแห้งชั้นดีจำนวนหนึ่ง ตามด้วยตั๋วเงินห้าพันตำลึง
“เรื่องคราวนี้ข้าต้องขอบคุณท่านปรมาจารย์แล้ว หวังว่าท่านจะยอมรับน้ำใจเหล่านี้ไว้” พระชายาใจกว้างนัก
จะรับมาทั้งของกินทั้งเงินก็ไม่ดี เพียงแต่โสมป่าที่มีคุณภาพดีเช่นนี้หาซื้อจากที่ไหนไม่ได้ง่ายๆ ทั้งยังเป็นโสมที่ตัวใหญ่ขนาดนี้ด้วย ช่วงนี้นางต้องการยาเม็ดมากที่สุด นางจึงรับสิ่งนี้ไว้ ส่วนเรื่องเงินเซี่ยเฉียวก็คืนกลับไปสองพันตำลึง
“แค่ตามหาวิญญาณที่มีชีวิตเท่านั้น ข้ารับไว้แค่นี้ก็พอแล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ย
“ข้าได้ยินจากนังหนูหวนเอ๋อร์แล้วว่า เป็นเพราะท่านรู้แจ้งหยินหยาง จึงสามารถตามหาบุตรสาวของข้าจากสถานที่ห่างไกลเช่นนั้นได้ หากเป็นคนอื่นไหนเลยจ
