ชายาก็ทราบเรื่องราวทั้งหมดแล้วด้วยเช่นกัน
พระชายาโกรธมาก นางสั่งให้คนลากตัวหวนเอ๋อร์ไปโบยยี่สิบไม้ทันที
หากบุตรสาวของนางรอดชีวิต นางก็อาจละเว้นชีวิตสาวใช้ที่ปิดบังความจริงผู้นี้ได้ แต่หากบุตรสาวนางต้องตาย…นางคงยอมไม่ได้แน่นอน!
เวลานี้พระชายารู้สึกกระวนกระวายใจเต้นแรงทันทีที่ได้พบปรมาจารย์หลังจากที่ต้องทนทุกข์ทรมานมาทั้งคืน
“ปรมาจารย์ เป็นอย่างไรบ้างหรือ” พระชายาเอ่ยถามด้วยความระมัดระวัง
“ไม่เป็นไร เมื่อคืนข้ายุ่งทั้งคืน จึงรู้สึกว่าพลังไม่พอเท่านั้น” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวแหบแห้งไร้พลัง
พระชายาถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ลำบากท่านปรมาจารย์แล้ว ในจวนของพวกเรามีโสมป่าชั้นดีใช้บำรุงพลังปราณได้ ประเดี๋ยวข้าจะให้คนส่งไปให้ท่าน ท่านจะต้องรักษาสุขภาพร่างกายด้วยสิ”
เซี่ยเฉียวพยักหน้ารับอย่างไม่เกรงใจ “ขอบคุณมาก”
โสมป่าของจวนอ๋องย่อมต้องเป็นของชั้นยอดที่ได้หายากอย่างแน่นอน นางรับไว้ก็ดี จะได้นำไปทำยาเม็ดไว้กินทีหลังได้
นางค่อยรับเงินจากพวกเขาให้น้อยลง
จ้าวจยาหลิงในวันนี้ยังคงถูกมัดตัวไว้เนื่องจากนางยังคงเสียสติไม่รู้ตัว ดังนั้นตามร่างกายของนางจึงมีรอยฟกช้ำไม่น้อย ดูท่าทางน่าสงสารทีเดียว
คงจะดีหากนางเป็นแค่เด็กสาวอายุน้อยไร้เดียงสาธรรมดาๆ
แต่น่าเสียดายที่แม่นางน้อยผู้นี้เอาแต่ใจจนเสียคน
เซี่ยเฉียวปล่อยวิญญาณที่มีชีวิตออกมา
หลังจากที่เซี่ยเฉียวท่องมนต์ร่ายคาถา วิญญาณที่มีชีวิตก็คืนสู่ร่างของจ้าวจย
