าหลิง นางหยุดเคลื่อนไหวในทันที และมีอาการสับสนและหวาดกลัวเล็กน้อย
นางหันมาเห็นพระชายา “ท่านแม่!”
“ข้าฆ่าคน ข้าฆ่าคนตาย…ข้ากลัว!” จ้าวจยาหลิงร้องตะโกนออกมาทันที
เสียงนี้ทำให้พระชายาร้องไห้ด้วยความดีใจ และรีบพุ่งตัวเข้าหานางทันที “ไม่เป็นไรลูกรัก! คนผู้นั้นยังไม่ตาย! มันไม่ใช่ความผิดของเจ้า หมอนั่นเป็นคนชั่ว คนเลว เจ้าทำได้ดีมาก เจ้าทำถูกต้องแล้ว!”
นางไม่ได้ทำอะไรผิดจริงๆ
แม้ว่าเดิมทีจ้าวจยาหลิงจะมีความคิดชั่วร้ายอยู่ในใจ แต่เมื่อคิดดูให้ดีนางก็ยังไม่ได้ทำอะไรสำเร็จสักอย่าง
สำหรับนางแล้วเป้าอี้นั้นชั่วร้ายยิ่งกว่า
“ข้ากลัวจังท่านแม่…เขารังแกข้า ข้าเกือบจะ…” จ้าวจยาหลิงในตอนนี้ไหนเลยยังจะดูหยิ่งยโสและเอาแต่ใจอย่างที่เคยเป็นได้อีก
พระชายาสั่งให้บ่าวรับใช้คลายเชือกแล้วปลอบโยนบุตรสาวของนาง จ้าวจยาหลิงเผชิญกับความทุกข์ทรมานในใจอย่างใหญ่หลวง ข้างกายนางจึงต้องมีคนอยู่ด้วย
เซี่ยเฉียวมอบจี้หยกที่ทำจากหยกธรรมดาทั่วไปไว้ให้ชิ้นหนึ่ง “ใช้หล่อเลี้ยงบำรุงวิญญาณ ให้พกไว้สี่สิบเก้าวันแล้วจะดีเอง”
“ขอบคุณท่านปรมาจารย์” พระชายารีบเอ่ยขอบคุณ
“ยังมีอีกเรื่อง…” เซี่ยเฉียวเหลือบมองจ้าวจยาหลิงเล็กน้อย “นางยังมีอีกหนึ่งเคราะห์”
“ท่านปรมาจารย์โปรดชี้แจง!” หัวใจของพระชายาเต้นไม่เป็นจังหวะขึ้นมาทันที
“ท่านวางใจได้ บุตสาวของท่านมีโหงวเฮ้งมั่งคั่งร่ำรวย ตามหลักแล้วนางจะได้แต่งงานกับสามีที่ไม่เลวเลย ตลอดชีวิตที่เ
