วยหน่อยมาคัดลอกให้ ท่านว่าดีไหม”
“ท่านดูสิ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ก็ยังต้องใช้เงิน”
“ครอบครัวของท่านทั้งแก่ทั้งเด็กพักอยู่ที่ของข้า แม้ว่าที่นี่จะเล็กไปหน่อย แต่ก็ค่อนข้างสบาย ทำไมหรือ เป็นเพราะเครื่องหอมพวกนี้หล่อเลี้ยงวิญญาณไงเล่า” เซี่ยเฉียวอยากร้องไห้แต่ไม่มีน้ำตาออกมา “ค่าใช้จ่ายทุกวันนี้ไม่ต่ำกว่าหนึ่งถึงสองตำลึง…”
“ขวดที่ใช้บรรจุวิญญาณพวกท่านเหล่านั้นเป็นของธรรมดาหรือ หากไม่ใช้หยกก็ต้องเป็นเครื่องดินเผาอย่างดี หากมีตำหนิเล็กน้อยก็ต้องใช้เงิน”
“กระดาษยันต์ก็ต้องดี ชาดก็ต้องยิ่งดีขึ้นไปอีก…ในตะกร้าของข้านี้…ท่านลองดูเอาเองเถอะ…แล้วยังมาบอกว่าทำไมข้าถึงยากจนอย่างนี้อีก…” เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าชีวิตของนางไม่ง่ายเลย!
ยากจน นั่นไม่ใช่สิ่งที่นางต้องการเลย
รายได้ไม่พอรายจ่ายจริงๆ แล้วนางจะทำอย่างไรได้เล่า
การที่นางทำเรื่องต่างๆ ให้วิญญาณเหล่านี้ใช่ว่านางจะได้เงินจากทุกคน แม้ว่านางจะได้เงินมา นางก็ไม่สามารถใช้มันทั้งหมดเพื่อตัวเองได้ นางต้องใช้เงินจำนวนมากทำบุญและสะสมบุญให้พวกเขาเพื่อที่เวลาพวกเขาลงไปเบื้องล่างแล้วจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้นหน่อย
ภาพวาดของนางมีค่า แต่นางก็ไม่กล้าวาดออกมามากเกินไป หากนางขายมันทุกวัน ราคาของมันก็จะลดลงอย่างมากแน่นอน!
สีหน้าเซี่ยเฉียวขมขื่นน่าสงสารจริงๆ
เมื่อนึกถึงความโศกเศร้าของนาง นางก็ไอออกมาเล็กน้อย
ทันทีที่ไป๋หลี่จี้ได้ยินเสียงเหล่านั้น เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึ
