ของเซี่ยเฉียวหยุดชะงัก นางรีบเอามือปิดศีรษะของตนเอง จากนั้นก็คว้าตะกร้าไม้ไผ่และรีบวิ่งไปที่กองหญ้าแห้งสูงท่วมหัวที่อยู่ด้านข้าง
นางยังสะดุดขาล้มลงดัง ปัง
จ้าวเสวียนจิ่งกำลังจะเข้าไปพยุง แต่ก็ได้ยินเสียงของเซี่ยเฉียวดังขึ้นเสียก่อน “อย่าเข้ามา!”
“…” จ้าวเสวียนจิ่งมองร่างเล็กของนางอย่างจนใจ นางดิ้นรนอยู่บนพื้นครู่หนึ่งก่อนจะลุกขึ้นมาได้ด้วยความยากลำบาก
ท้ายที่สุดนางก็ไปหลบข้างหลังกองหญ้า มีเสียงก๊อกๆ แก๊กๆ ดังประมาณว่า…นางกำลังจัดการกับเครื่องแต่งหน้าใหม่
“ฝ่าบาท ผิวหนังของปรมาจารย์มีปัญหาอะไรหรือเปล่าพ่ะย่ะค่ะ” เซี่ยผิงกั่งขมวดคิ้วมุ่นครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วเขาก็ตบปากของตนเอง “รู้สึกว่าไม่เหมือน…หรือว่านางแปลงโฉม”
“ข้าจะรู้ได้อย่างไร” เวลาที่ต้องทำตัวโง่จ้าวเสวียนจริงก็ยังทำได้ดีจริงๆ
“ท่านไม่ได้เป็นศิษย์น้องของปรมาจารย์หรือ” เซี่ยผิงกั่งใจกล้านัก
“ผู้หญิงจะสนใจเรื่องรูปลักษณ์หน้าตาก็เป็นเรื่องธรรมดา” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยไปเรื่อย
จากนั้นเซี่ยผิงกั่งที่ได้ยินคำพูดของเขาก็เริ่มคิดไปในทางไม่ดีแล้ว “ฝ่าบาทหมายความว่า…อันที่จริงปรมาจารย์ไม่ได้หน้าตาดีหรือเสียโฉมจึงต้องปิดบังซ่อนเร้นอย่างนี้?”
ไม่อย่างนั้นหรอกหรือ
นางคงไม่ใช่สาวงามที่คิดไม่ได้ ต้องทรมานตัวเอง ทำจนกลายเป็นคนที่มีหน้าดาธรรมดาๆ แบบนี้กระมัง?
มันก็ไม่สมเหตุสมผล!
ตอนที่ 862 โยนลงน้ำเป็นอาหารปลา
จ้าวเสวียนจิ่งกลับไม่ได้ปฏิเสธ
