คำพูดของเซี่ยผิงกั่ง เขาเพียงแต่เอ่ยว่า “ขุนนางเซี่ยอย่าได้พูดเรื่องนี้ต่อหน้าศิษย์พี่โม่ จะได้ไม่เป็นการทำร้ายนางเกินไป อย่างที่เขาว่ากันว่าอย่าได้หักหน้าคนอื่น ศิษย์พี่โม่เองก็ไม่ได้ทำร้ายเจ้า เห็นแก่ที่นางช่วยเจ้าสืบคดีมาหลายต่อหลายครั้งต่อไปก็ทำเป็นไม่เห็นเสียได้หรือไม่”
นอกเสียจากว่าเจ้าทึ่มนี่จะเห็นกับตาตัวเองว่าเซี่ยเฉียวเปลี่ยนเป็นโม่ชูเซิง ไม่เช่นนั้น…เขาก็จะไม่พูด
ไม่ให้เขารู้ก็ดีเหมือนกัน
ก่อนหน้านี้ไม่นานเขายังอยากให้น้องสาวของตนเองตายไปอยู่เลย เขาโดนหลอกก็สมควรแล้ว
“ข้าเข้าใจ ฝ่าบาทวางใจได้” เซี่ยผิงกั่งได้ยินเช่นนั้นก็ตอบรับอย่างรวดเร็วเป็นพิเศษ
เซี่ยเฉียวหดศีรษะตัวเอง มองกระจกทองแดง แล้วค่อยๆ จัดการกับผิวหนังชิ้นที่หลุดออกมานั้นกลับเข้าที่ไปทีละน้อยอย่างระมัดระวัง
แต่ภายในใจของนางนี้…
หลังจากที่เซี่ยเฉียวควบคุมสติอารมณ์ของตนเองอยู่ครู่หนึ่ง นางก็ปัดทำความสะอาดเสื้อผ้าก่อนจะลากตะกร้าไม้ไผ่เดินออกไป
พี่ชายของนางคอยจ้องมองนางอย่างที่คาดจริงๆ
เซี่ยเฉียวก้มหน้าลงน้อยๆ
“ปรมาจารย์ ท่านอย่าได้เสียใจไปเลย ข้าเองก็ไม่ได้เป็นคนที่ตัดสินคนจากรูปลักษณ์ภายนอก ไม่ว่าปรมาจารย์จะหน้าตางดงามหรือขี้ริ้วขี้เหร่ ถึงอย่างไรพวกข้าก็ไม่ได้จะรับท่านเป็นภรรยาเสียหน่อย ท่านจะกลัวอะไร” เซี่ยผิงกั่งลืมไปเสียแล้วว่าเมื่อครู่นี้ตนเองพูดอะไรเอาไว้
ตามความคิดของเขาแล้ว คำพูดนี้เป็นการแสดงให้เห็นว่าป
