รมาจารย์โม่เป็นคนกันเองโดยสมบูรณ์
ท่ามกลางคนกันเองอย่างนี้ ทำไมจะเปิดเผยตัวเองอย่างสบายใจไม่ได้เล่า
เขาไม่ได้เยาะเย้ยถากถางแม้แต่หน่อย ทั้งหมดนี้ก็เพื่อตัวปรมาจารย์เองนะ!
เซี่ยเฉียวกลอกตาใส่เขาไปหนึ่งที “เจ้าว่าอย่างไรนะ ข้าไม่เข้าใจ”
“ปรมาจารย์โม่นี่ท่านยังแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้อีก เมื่อครู่นี้ข้าเห็นหมดแล้วว่าผิวหนังปลอมหลุดออกมาจากใบหน้าของท่าน” เซี่ยผิงกั่งหัวเราะเสียงดังด้วยความขบขัน “ปรมาจารย์ ท่านคงไม่ใช่จอมโจรแห่งเจียงหยางหรอกใช่หรือไม่ ปลอมตัวมาเป็นนักพรตอย่างนี้ ต้องการอะไรหรือ”
“…” จ้าวเสวียนจิ่งทนดูไม่ไหว
พี่ภรรยาผู้โง่เขลาของเขากลับลืมคำพูดที่ตนเองเพิ่งจะพูดออกมาโดยไม่หลงเหลือความทรงจำอะไรไว้เลยสักนิด
“ข้าไม่เข้าใจที่เจ้าพูดจริงๆ!” เซี่ยเฉียวทำหน้าจริงจัง “ใบหน้าของข้าแค่เปื้อนดินโคลนเล็กน้อยเท่านั้น เมื่อครู่นี้ข้าก็ทำความสะอาดไปแล้ว คุณชายเซี่ยเจ้าอายุยังน้อยทำไมตาลายเสียแล้ว”
“เป็นไปไม่ได้ ข้าเห็นจริงๆ นะ” เซี่ยผิงกั่งเองก็เอาจริงเอาจัง “ให้ตายท่านก็ไม่ยอมรับ ข้าก็ไม่สบายใจ ทุกคนก็เป็นมิตรสหายกันทั้งนั้น แปลงโฉมก็แปลงโฉมสิ อย่างดีข้าก็หัวเราะเยาะท่านสักเล็กน้อย ไม่ได้จะบังคับให้ท่านลบเครื่องสำอางแล้วให้ข้าดูเสียหน่อย……แต่ท่านกลับไม่เห็นว่าข้าเป็นคนกันเอง…ท่านเชื่อหรือไม่ ข้าจะเชิญท่านไปจับปลาในน้ำหรืออย่างไร”
เซี่ยผิงกั่งรู้สึกว่าตนเองสุภาพมากแล้ว
หากเปลี่ยนเป็นคน
