ยวหรือ
เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าตนเองบุ่มบ่ามเกินไป ของที่ขายอยู่ที่หอส่องชะตาส่วนมากเป็นงานแกะสลักพวกอาคารและหุ่นคน ดังนั้นต่อให้เซียวอวี้หรงซื้อกลับไปตั้งมากมายก็ไม่ทำให้เขาสงสัยตัวตนของอวิ๋นเวย…
แต่…แผ่นป้ายทั้งสองนี้…
นางประมาทไปเสียแล้ว!
ตอนที่ 848 รับรู้ความตั้งใจแล้ว
สีหน้าเซี่ยเฉียวเคร่งขรึม นางดูกังวลใจอย่างยิ่ง
ตัวตนของโม่ชูเซิงเมื่อเทียบกับปรมาจารย์ด้านอักษรและภาพวาดทั่วไป นางยังเด็กกว่าหน่อย หากเวินหลันเฉิงเปิดโปงขึ้นมาจริงๆ ราคาของภาพวาดในอนาคตก็อาจจะลดลง…
ในใจเวินหลันเฉิงรู้สึกสงสัยอยู่บ้าง
แต่ถึงอย่างไรนี่ก็เป็นงานแกะสลักไม่ใช่ภาพวาดบนกระดาษที่มีชื่อเสียง ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่จะมองพลาดได้
“เกรงว่าปรมาจารย์โม่ท่านนี้น่าจะรู้จักคุ้นเคยกับอาจารย์อวิ๋นเวยด้วย มิฉะนั้นเพียงแค่การคัดลอก ก็คงจะไม่สามารถลอกเลียนรูปแบบภาพวาดของอาจารย์อวิ๋นเวยได้คล้ายกันถึงเพียงนี้” เวินหลันเฉิงคืนแผ่นป้ายให้อย่างสุภาพ
บางทีปรมาจารย์โม่ผู้นี้และอาจารย์อวิ๋นเวยอาจจะเป็นญาติสนิทกัน?
มีข่าวลือว่าอาจารย์อวิ๋นเวยน่าจะอยู่ในวัยชราและผ่านอะไรมามากแล้ว ดังนั้นภาพวาดและบทกวีที่เขาสร้างสรรค์ออกมาจึงแฝงความรู้สึกของคนที่เข้าใจโลก
ที่คนภายนอกพูดกันเช่นนี้ก็มีเหตุผลที่น่าเชื่อถือ เพราะเขาเองก็เคยสังเกตผลงานภาพวาดของอาจารย์อวิ๋นเวยมาก่อน ฝีพู่กันของอาจารย์จริงๆ เท็จๆ น้ำหนักฝีแปรงนั้น เมื่ออยู่ในตำแหน่งที่ถ
