กสิ่งที่มีอยู่ในตะกร้าไม้ไผ่ของนาง ใช้พลังที่มีทั้งหมด และจะไม่ยอมปล่อยให้อวี๋เซียนและเฝิงหยิงหยิงเป็นอะไรไป
ก่อนที่จ้าวเสวียนจิ่งจะนำคนเข้ามาใกล้สัตว์ป่ากลุ่มนี้ เขาก็มองเห็นแสงไฟรางๆ แล้ว ดังนั้นเขาจึงบุกทะลวงเข้ามาโดยไม่พูดพล่ามทำเพลงอะไรอีก
แม้จะพูดว่าเป็นสัตว์ป่ากลุ่มหนึ่ง แต่อันที่จริงก็ไม่ได้น่ากลัวขนาดนั้นหรอก มีหมาป่าอยู่สองสามตัว และมีหมูป่าที่มีจำนวนมากหน่อย นอกจากพวกนี้แล้วก็มีพวกสัตว์ตัวเล็กๆ เช่น งู แมลง หนู มด เป็นต้น ซึ่งพวกเขาสามารถรับมือได้
สัตว์นั้นขี้กลัวกว่ามนุษย์ เดิมทีพวกเซี่ยเฉียวทั้งสามนั้นเป็นเหมือนเนื้อที่อยู่ในปาก แต่ตอนนี้เมื่อคนอื่นๆ ก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหัน สัตว์เหล่านี้ก็เริ่มหนี ไม่นานนักบริเวณโดยรอบก็ว่างเปล่า
จ้าวเสวียนจิ่งถือดาบอยู่ในมือซ้าย และดาบนั้นเปื้อนเลือด
ใบหน้างดงามของเขาเต็มไปด้วยไอสังหารรุนแรง ดูน่ากลัวมากทีเดียว
การต่อสู้ในที่มืดนั้นเปลืองแรงเอาการ โชคดีที่องครักษ์เหล่านี้ได้รับการฝึกฝนมาอย่างดี ไม่เช่นนั้นการฟันสุ่มสี่สุ่มห้าเช่นนี้ก็คงจะถูกพวกเดียวกันเป็นแน่
อวี๋เซียนนั่งลงบนพื้นทันที “ข้าคิดว่าวันนี้ข้าจะตายแน่แล้วเสียอีก”
เซี่ยผิงกั่งพุ่งเข้าไปดีดหน้าผากเซี่ยเฉียวทันที “ข้าบอกว่าเจ้าซื่อบื้อก็ยังไม่ยอมรับอีก เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นปรมาจารย์โม่หรือไง ข้าก็เลยต้องพาคนมาช่วยเจ้ากลางคืนดึกดื่นอย่างนี้ หากยังทำให้ข้าเป็นห่วงแบบนี้อีก ต่อ
