ไปข้าจะจับเจ้ามัดไว้ ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น!”
“…” เซี่ยเฉียวเจ็บหน้าผาก
นางจะทำอย่างไรได้!
หากนางเห็นวิญญาณที่ทำร้ายคนแล้วไม่ติดตามไม่สนใจ นางก็จะอายุสั้น!
อีกอย่างตอนนั้นนางก็ไม่รู้ด้วยว่าที่ตรงนี้จะร้ายกาจอย่างนี้ นางไม่รู้นี่?
พี่ชายที่โง่เขลาคนนี้ก็ไม่รู้จักที่ปลอบโยนนางสักหน่อย แถมยังลงไม้ลงมืออีก!
“ขุนนางเซี่ย เมื่อครู่นี้เจ้าทำอะไร” น้ำเสียงเย็นชาของจ้าวเสวียนจิ่งลอยมาเข้าหูของเซี่ยผิงกั่ง “นางเป็นชายาของข้า ใครอนุญาตให้เจ้าตีนาง?”
ตอนที่ 842 ชายาปีศาจล่มเมือง
จู่ๆ รัชทายาทก็เอ่ยปากเช่นนี้ เซี่ยผิงกั่งก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเกร็ง เขาลอบแค่นเสียงไม่พอใจออกมา แต่ก็ไม่กล้าที่จะแสดงอาการอะไรมาก ก่อนจะพูดด้วยเสียงต่ำๆ “ไม่แรงหรอก…”
“…” หน้าผากของนางถึงกับแดงแล้ว พี่ชายใหญ่ของนางไม่มีความปราณีเลย!
“เฉียวเอ๋อร์สุขภาพไม่ดี เจ้าลงไม้ลงมือกับนางอย่างนี้ได้อย่างไร” จ้าวเสวียนจิ่งพูดพลางก็คว้าตัวเซี่ยเฉียวให้ไปอยู่ข้างหลังเขา “ครั้งหน้าก็หลบหน่อยสิ พี่ชายใหญ่ของเจ้าไม่รู้จักหนักเบาเวลาลงมือ ครั้งนี้หน้าผากยังอยู่ดี หากคราวหน้าเขาเคาะจนมันแตกล่ะจะทำอย่างไร”
“…” เซี่ยผิงกั่งแทบจะระเบิดเมื่อได้ยินเช่นนั้น
เขาไม่มีค้อนอยู่ในมือเสียหน่อย เขาแค่ตบเบาๆ เท่านั้น แล้วมันจะแตกได้อย่างไร!
นางเป็นน้องสาวของเขา ไม่ใช่น้องสาวของรัชทายาทเสียหน่อย ยุ่งอะไรด้วย!
แน่นอนว่าเซี่ยผิงกั่งไม่กล้าที่จะพูดมันออกมา
