เขาถึงกับทำตัวเรียบร้อยไปเสียอีก “หากอย่างนั้นข้าจะไม่สนใจนางแล้ว แต่ท่านก็ควรที่จะดุนางสักหน่อยไม่ใช่หรือ ไม่เช่นนั้นต่อไปนางก็จะยิ่งไม่สนใจอะไรอีก ครั้งนี้โชคดีที่พวกเราออกตามหา หากคราวหน้าไม่ได้มา นางจะไม่ถูกหมาป่าลากไปหรอกหรือ”
เซี่ยเฉียวเองก็ช่วยไม่ได้นี่
แต่เมื่อคิดว่าคราวนี้นางทำให้อวี๋เซียนและเฝิงหยิงหยิงตกอยู่ในอันตรายจริงๆ ซึ่งเป็นการไม่ควร
นางจึงยอมรับผิดแต่โดยดี “พี่ชายใหญ่ ต่อไปข้าไม่กล้าทำอีกแล้ว”
ครั้งหน้าหากมีเรื่องแบบนี้นางจะมาเอง
จะให้นางอยู่บ้านไม่ไปยุ่งเรื่องของคนอื่น เกรงว่าจะเป็นไปไม่ได้แล้วในชาตินี้
“ที่ขุนนางเซี่ยพูดนั้นก็ไม่มีเหตุผล หากต่อไปเจ้ามีเรื่องสำคัญ ก็ให้ใครไปส่งข้อความบอกข้าก่อน ต่อไปเมื่อข้ากับเจ้าแต่งงานกันแล้วก็เหมือนเป็นคนๆ เดียวกัน ไม่จำเป็นต้องเกรงใจ” จ้าวเสวียนจิ่งกลับไม่ได้โกรธ “ข้ารู้ว่า เจ้ากังวลว่าวิญญาณจะสร้างปัญหา หากเจ้าไม่เข้าไปยุ่งก็กลัวว่าจะเป็นภัยกับคนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่ เพียงแต่เจ้าต้องป้องกันตัวเองก่อน”
เซี่ยเฉียวพยักหน้าและไม่โต้เถียง
อันที่จริงนางนางทิ้งชีวิตน้อยๆ นี้ไว้ข้างนอกมานานแล้ว
เดิมทีการจับวิญญาณและกำจัดความชั่วร้ายก็ไม่ใช่เรื่องที่ปลอดภัยอยู่แล้ว และนางก็เตรียมใจว่าอาจจะเกิดเรื่องได้ทุกเมื่อเอาไว้ สำหรับนางความปลอดภัยของตนเองไม่สำคัญเท่าการไล่จับวิญญาณ หลายปีที่ผ่านมานี้นางเคยชินกับมันเสียแล้ว
หากนางไม่จับวิญญาณก็
