พูดเรื่องนี้น้อยที่สุด!
“เจ้าลองดูสิสัตว์ป่าตั้งมากมายขนาดนี้ ข้าเกรงว่าพวกเราคงจะไม่รอดแล้ววันนี้ ไม่แน่ว่าแม้แต่กระดูกก็จะถูกแทะจนไม่เหลือ แน่นอนว่าข้าเก่งพอตัว หากข้ายอมเสี่ยงตายหนีออกไปให้เร็วหน่อยก็อาจจะรอดได้ แต่พวกเจ้าสองคนแขนขาใช้ไม่ได้ วิ่งหนีไม่ไหว จะสู้ก็ไม่ไหว แล้วพวกเจ้าก็จะตกเป็นเหยื่อของสัตว์พวกนี้ เห็นทีว่าคงไม่มีทางรอด” อวี๋เซียนมองตามความเป็นจริง
นางสามารถปกป้องเซี่ยเฉียวและเฝิงหยิงหยิงได้ก็จริง แต่นางก็มีเพียงสองมือเท่านั้น
และหญิงสาวทั้งสองก็ไม่ใช่ตั๊กแตนตัวเล็กๆ ที่นางจะซุกซ่อนไว้บนตัวได้
นางไม่สามารถรับประกันความปลอดภัยของคนตัวโตๆ ขนาดนี้อย่างพวกนางทั้งสองได้เลยจริงๆ!
เซี่ยเฉียวจะปล่อยให้ตอนเองตายอยู่ที่นี่ได้อย่างไร
“นางมีโหงวเฮ้งของคนที่อายุยืนและสงบสุข ไม่ตายหรอก ดังนั้นข้าก็จะไม่ตายด้วย” เซี่ยเฉียวเอ่ยช้าๆ พลางชี้ไปที่เฝิงหยิงหยิงด้วยใบหน้าสงบนิ่ง และไม่มีท่าทางร้อนใจแต่อย่างใด
เฝิงหยิงหยิงรู้สึกว่าในที่สุดนางก็มีประโยชน์บ้างแล้ว
อวี๋เซียนเองก็ไม่ได้โต้เถียงกับเซี่ยเฉียว ในสมองนางคอยแต่คิดว่าจะออกไปได้อย่างไร
ช่างน่าหนักใจนัก
และในขณะนั้นจ้าวเสวียนจิ่งก็พาคนมาถึงบริเวณใกล้เคียงแล้ว แสงจันทร์ด้านนอกนั้นไม่นับว่าพร่างพราย แต่มันก็สามารถส่องให้เห็นเส้นทางเล็กๆ ได้ และสามารถมองเห็นสภาพแวดล้อมโดยรอบได้ชัดเจน จะมีก็แต่บริเวณใต้ร่มไม้เท่านั้นที่มืดสนิท
ในบรรดาคนท
