กพรตผู้นี้จะทำลายข้าวของอยู่เสมอ จึงได้เฝ้ามองดูเขาอยู่ตลอดเวลาเพราะกลัวว่าเขาจะขโมยและปล้นของที่นี่ และทำให้ท่านเจ้าของต้องสูญเสียอย่างหนัก!
หลังจากที่เขาทนอยู่นาน เจ้าของร้านที่เขาตั้งตารอก็มาในที่สุด
“ปรมาจารย์โม่ ไม่ได้พบท่านนานเลย ทำไมท่านไม่ลองไปที่วัดอวี้ซวีที่ข้าอยู่บ้างเล่า นับตั้งแต่แยกย้ายกันวันนั้น ข้าก็รอท่านอยู่ที่วัดมาตั้งนานสองนาน…” หยวนฉังจื่อพุ่งเข้าไปหานางไวกว่าผู้ดูแลร้านเสียอีก
เพียงแต่ว่าเขาอยู่ในเสื้อคลุมแบบนักพรตทั้งตัว เคลื่อนไหวรวดเร็ว แต่ใบหน้าของเขายังคงดูผ่อนคลายเบาสบายเท่านั้น
ตอนที่ 794 มีกินมีใช้ไปครึ่งปี
ผู้ดูแลฉังรู้สึกมึนงงไปหมด
นักพรตในใต้หล้านี้ล้วนแต่มีความสามารถทำหน้านิ่งแบบนี้กันหมดหรืออย่างไร
นายท่านเจ้าของร้านเป็นแบบนี้ นักพรตจากวัดอวี้ซวีก็เป็นแบบนี้!
ทั้งๆ ที่รอคนมาตั้งนานก็น่าจะร้อนใจแล้ว แต่กลับยังหน้าด้านทำท่าทางทักทายอย่างใจเย็นใจได้อีก!
เซี่ยเฉียวตกใจอย่างยิ่งกับการปรากฏกายอย่างกะทันหันของนักพรตที่อยู่ตรงหน้านี้
เมื่อนางเห็นว่าผู้มาเป็นใครก็สงบใจที่เต้นแรงลงได้
“ข้ายุ่งอยู่กับการทำมาหากิน ไม่มีเวลาว่าง วันหน้าหากมีโอกาสข้าจะแวะไปเยี่ยมเยือน” สีหน้าเซี่ยเฉียวไม่เปลี่ยนแปลง
หยวนฉังจื่อเองก็แค่ถามเพื่อหาเรื่องคุยไปอย่างนั้นเอง ไม่ได้ต้องการที่จะบีบบังคับให้ปรมาจารย์โม่ไปที่วัดอวี้ซวีหรอก แต่เมื่อได้พูดคุยกันแล้ว เรื่องต่อไปก็จะพูดง่ายขึ
