องตนแล้ว ในใจจึงพอจะเดาได้ว่าวันนี้ตระกูลเซี่ยน่าจะส่งของขวัญมาให้
เมื่อเขาเห็นว่าแม้ว่าของขวัญที่ส่งมาจะดูมากไปหน่อย แต่ก็ไม่ได้ดูเกินเลยไป เขาจึงได้สั่งให้คนรับเอาไว้
เพียงแต่ตอนที่กำลังทำบัญชีอยู่นั้น แผ่นป้ายไม้อันนั้นทำให้พ่อบ้านตกตะลึง เขาจึงรีบส่งของมาตรงหน้าใต้เท้าเหยียน
ใต้เท้าเหยียนหยิบขึ้นมาดูทันที
“ไม่เกิดไม่ตาย? ผู้วิเศษโม่?” ใต้เท้าเหยียนขมวดคิ้ว “นี่มัน…หรือจะเป็นนักพรตปีศาจโม่คนนั้น”
เขารู้เรื่องราวต่างๆ ไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็กที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงเป็นอย่างดี และรู้ด้วยว่านักพรตปีศาจโม่ผู้นั้นไม่เพียงแต่ล่อลวงรัชทายาท แต่ยังล่อลวงหนิงเป่ยอ๋องและอดีตราชครูหลี่สำเร็จอีกด้วย
เขาได้ยินมาว่าผู้วิเศษท่านนั้นมีความสามารถและช่วยเหลือสองตระกูลเอาไว้
นักพรตปีศาจโม่ผู้นี้เป็นที่เลื่อมใสในหมู่ชาวบ้านเป็นอย่างมาก ได้ยินว่าทุกๆ วันที่หอส่องชะตานั้นจะต้องมีคนมากมายมารอหน้าประตูเพื่อขอบพบนักพรตปีศาจผู้นั้นสักครั้งโดยไม่รู้สึกว่าเป็นการเสียเวลา
ที่นั่นยังมีกระดาษยันต์ขายด้วย
นับเป็นสถานที่ที่แปลกประหลาด
คนตระกูลเซี่ยส่งของนี้มาทำไม
“คนตระกูลเซี่ยไปแล้วหรือยัง” ใต้เท้าเหยียนเอ่ยถาม
“กำลังรออยู่ด้านนอกขอรับ เขาบอกว่ารู้ว่าท่านจะต้องมีคำถามแน่ๆ ดังนั้นจึงได้อยู่รอก่อน” พ่อบ้านตระกูลเหยียนเอ่ยอย่างเคารพนอบน้อม
ใต้เท้าเหยียนได้ยินเช่นนั้นก็เอ่ย “ให้เขาเข้ามา”
หลังจากที่พ่อบ้านตระกูลเซี่ยเข
