่อนางคิดเช่นนั้นขึ้นมาก็รู้สึก…ทนความขยะแขยงนั้นไม่ได้จริงๆ!
คนสวนทั้งสองคนนั้นถูกลากตัวออกไปแล้ว ส่วนเหมยไท่เฟยในเวลานี้ก็ตัวอ่อนปวกเปียก
จ้าวเสวียนจิ่งเหลือบมองผมของนางที่ยังดูสาวอยู่นั้นแล้วก้าวเข้าไป ก่อนจะกระชากเบาๆ…
มันเป็นของปลอม…
“กรี๊ด! อย่ามาแตะต้องผมของข้านะ!” เหมยไท่เฟยรีบกุมศีรษะตนเองทันที
เมื่อมองดูก็เห็นว่าบนศีรษะของนางมีจุดที่ล้านแล้วเป็นบางส่วนมีจุดๆ ดูน่ากลัวมาก
เมิ่งกุ้ยเฟยยังไม่ทันทีจะอาเจียนเสร็จ พอนางเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าผมของเหมยไท่เฟยนี้เป็นของปลอม นางก็ยิ่งรู้สึกไม่สบายไปหมดทั้งตัว
ฮองเฮาเหลือบมองเมิ่งกุ้ยเฟยด้วยความสงสาร “เจ้ารีบกลับวังไปพักผ่อนก่อนเถอะ เรื่องน่ารำคาญใจนี้…”
“ขอบพระทัยฮองเฮา เพียงแต่…เวลานี้…แหวะ…หากไม่ถามให้ชัดเจน…กลับไปแล้ว ข้าก็จะต้องคิดไปวุ่นวาย ยิ่งแย่เข้าไปใหญ่…แหวะ!” เมิ่งกุ้ยเฟยหน้าซีดเขียวหมดแล้ว
ฮองเฮาครุ่นคิดดูก็รู้สึกเช่นเดียวกัน
เหมยไท่เฟยไม่คิดว่าตนเองจะต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าอดสูถึงเพียงนี้
“หากท่านยังอยากมีชีวิตอยู่ก็รีบพูดออกมาดีกว่าว่าผมพวกนี้มาจากไหน หรือว่าโกนผมคนเป็นมา! แล้วยังของพวกนี้อีก! เหมยไท่เฟย ไทเฮาและข้าเองก็ไม่เคยปฏิบัติไม่ดีกับท่าน หากร่างกายของท่านเจ็บป่วย เหตุใดจึงไม่ถามหมอหลวง ทำไมจึงต้องไปเสาะหาของพวกนี้มาด้วย!” ฮองเฮายังไม่กล้ามองของที่อยู่บนพื้นพวกนั้น
เหมยไท่เฟยเอามือออกจากศีรษะของตนเอง แล้วจึงพบว่าผมของ
