นางร่วงอีกแล้ว
จู่ๆ นางก็ทรุดตัวลงไปทันทีพลางจ้องฮองเฮาเขม็ง “เจ้าจะไปเข้าใจอะไร! ฮ่องเต้พระองค์ก่อนบอกว่าผมของข้างดงามที่สุด ทุกครั้งที่พระองค์มีเรื่องหงุดหงิดรำคาญพระทัยก็ต้องมาที่วังของข้า ทรงชมว่าข้ามีพรสวรรค์ ชมว่าข้ารูปร่างหน้าตาสะอาดสะอ้าน ทอดพระเนตรแล้วสบายพระทัย! แต่ข้าต้องมากลายเป็นแบบนี้แล้ว!”
“ข้าแก่แล้ว ผิวหนังจะหย่อนคล้อย ดวงตาก็หม่นหมอง ข้าก็แค่ให้คนส่งของมาให้เพื่อให้ตนเองดูสดใสเปล่งปลั่งขึ้นมาเท่านั้น มีปัญหาอะไรหรือ! ก็แค่กระดูกป่นเท่านั้น ดอกไม้ได้กินมันก็งดงาม ข้ากินมันเข้าไปก็ต้องงดงามด้วยสิ!”
“…” ฮองเฮาทรงอึ้งงันเล็กน้อย
คนกับดอกไม้จะเหมือนกันได้หรือ
“เจ้าเองก็แก่แล้ว ลองดูสิ เจ้าก็ไม่ต่างอะไรกับใบไม้เหลืองที่ร่วงหล่นในฤดูใบไม้ร่วงพวกนั้น แค่แตะต้องใบหน้าเบาๆ ก็เป็นรอยเสียแล้ว…” เหมยไท่เฟยดูเหมือนเสียสติเล็กน้อย
ฮองเฮาส่ายศีรษะทันที
ใครเล่าจะสามารถอ่อนเยาว์ได้ตลอดไป
เหมยไท่เฟยเป็นเช่นนี้แล้วก็คงยากที่ถามอะไรได้อีก ฮองเฮาจึงได้เรียกหญิงชราที่คอยรับใช้ใกล้ชิดนางเข้ามา
อีกฝ่ายก็สารภาพออกมาแต่โดยดีอย่างไม่ต้องเค้นถาม
ประมาณสิบปีที่แล้ว จู่ๆ เหมยไท่เฟยก็เริ่มมีผมร่วงรุนแรง นางได้ให้หมอหลวงสั่งยาให้ แต่เนื่องจากนางอายุมากแล้ว มันจึงไม่ได้ผลอะไรมากนัก
ตอนที่ 706 ละเว้นชีวิตพวกเขา
ต่อมาเหมยไท่เฟยก็หมกมุ่นอยู่กับการใช้ดอกไม้นานาชนิดทำให้ตนเองหอมขึ้นงดงามขึ้น และไม่พอใจ
