ที่ดอกไม้พวกนั้นไม่งดงาม
เมื่อนางรู้ว่าราชวงศ์ก่อนก็ใช้กระดูกป่นมาทำปุ๋ยดอกไม้ นางก็เลยใช้บ้าง
จนถึงตอนนี้ก็เป็นเวลาประมาณหกเจ็ดปีแล้ว
แรกเริ่มเดิมทีนางก็ไหว้วานให้ขันทีที่สนิทสนมออกไปหากระดูกป่นมาให้ แต่เนื่องจากการหาของพวกนี้ไม่ใช่จะง่าย นางจึงเกิดความคิดเรื่องนางกำนัลขึ้นมา
ณ ที่ตรงนั้นก็มีนางกำนัลอยู่ด้วยไม่น้อย
เวลานี้เมื่อพวกนางได้ยินคำพูดเหล่านี้จึงพากันโกรธเกลียดเหมยไท่เฟย
เมื่อพวกนางที่เป็นนางกำนัลมีอายุครบยี่สิบห้าปีก็จะสามารถออกจากวังไปได้ หากไม่มีที่ไปก็ทำหน้าที่เป็นหัวหน้าเป็นแม่นมหญิงรับใช้ต่อไป
หากเกิดอะไรกับพวกนางขึ้นมาแล้วต้องสิ้นชีวิตภายในวังหลวงนี้ เพื่อให้มีคนสักการะหลังจากที่ตายไปแล้วหรือไม่ก็เพื่อชาติหน้า พวกนางก็มักจะขอร้องให้ขันทีช่วยเหลือให้ส่งพวกนางออกไปฝังในที่ฮวงจุ้ยดีๆ ข้างนอก
พวกนางไม่เคยคิดมาก่อนว่าจะมีคนไม่ยอมปล่อยแม้แต่กระดูกของพวกนางออกไป!
ฮองเฮาทรงกริ้วหนัก เมื่อหลักฐานเป็นที่แน่ชัดแล้วในเวลานี้ นางจึงรีบให้คนไปกราบทูลฮ่องเต้ทันที
เหมยไท่เฟยผู้นี้ราวกับนางปีศาจชราที่น่ารังเกียจขยะแขยงจริงๆ จะเก็บนางไว้ในวังต่อไปคงไม่ได้แล้ว ต่อให้ส่งคนเช่นนี้ไปอยู่วัดก็จะเป็นการลบหลู่ความบริสุทธิ์ของพระพุทธองค์เสียเปล่าๆ คนผู้นี้มีแต่ต้องตายเท่านั้น!
จิตใจของฮองเฮานั้นย่ำแย่อย่างยิ่งไม่ต่างอะไรกับเมิ่งกุ้ยเฟย ต่างก็รู้สึกพะอืดพะอมกินอะไรไม่ลงกันทั้งคู่
เวลานั้นเอง
