ก็มีนางกำนัลเข้ามากราบทูล “ฮองเฮา มีหญิงสาวสูงศักดิ์จำนวนหนึ่งต้องการเข้าเฝ้าเพคะ”
“มีเรื่องอะไรหรือ” ฮองเฮาไม่ได้มีความสนใจแม้แต่น้อย
ตอนนี้แม้แต่จะให้ออกจากตำหนักใหญ่นี้นางก็ยังไม่อยากจะออกไปเลย พอออกไปก็ต้องเห็นดอกไม้พวกนั้น…
“ดูเหมือนจะเป็นเรื่องเกี่ยวกับคนสวนพวกนั้น พวกนางเอะอะเสียงดังอยู่ด้านหน้า แม่นางส่วนใหญ่พูดกันว่า ที่แม่นางเซี่ยคิดจะลงโทษโบยคนสวนจนตายนั้นรุนแรงเกินไป” นางกำนัลตอบตามจริง
“ข้าเป็นคนสั่งลงโทษเอง เกี่ยวอะไรกับแม่นางเซี่ยด้วย!” ฮองเฮาทรงกริ้วจัด
หาเรื่องอย่างนั้นหรือ!
จ้าวเสวียนจิ่งครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะเอ่ย “เสด็จแม่ แม่นางเซี่ยเป็นคนพบว่าดินพวกนั้นผิดปกติ ข้าจึงได้สืบพบเรื่องนี้ ก่อนหน้านั้นน้องสาวของแม่นางเซี่ยเกือบจะถูกแมงมุมพิษที่อยู่ท่ามกลางดอกไม้กัดเข้าแล้ว”
ฮองเฮาได้ยินเช่นนั้นก็เข้าใจทันที
เกรงว่าหญิงสาวสูงศักดิ์พวกนั้นคงจะคิดว่าแม่นางเซี่ยโกรธแทนน้องสาวของตนเอง จึงได้ให้รัชทายาทลงโทษคนสวนอย่างรุนแรง
ฮองเฮาทรงถอนใจ นางหันไปมองเมิ่งกุ้ยเฟย “กุ้ยเฟยออกไปดูกับข้าหน่อยเป็นไร ข้างหน้ามีหญิงสาวมากมาย มองดูพวกนางแล้วก็อาจจะทำให้รู้สึกดีขึ้นมาได้บ้าง”
“ก็ดีเหมือนกันเพคะ” เมิ่งกุ้ยเฟยบ้วนล้างปากเล็กน้อย เวลานี้ของพวกนั้นก็ถูกเคลื่อนย้ายออกไปแล้ว ในใจของนางก็รู้สึกสบายขึ้นบ้างแล้ว
เวลานี้พวกของต่งซีอวิ๋นวางท่าใหญ่โตยิ่งนัก
ไม่นานนักพวกนางก็ได้ยินคนขานว่าฮองเฮ
