ป็นคนไม่เอาไหนยิ่งกว่าพวกกากเดนเสียอีก เสเพลสิ้นดีไม่กลัวอะไรทั้งนั้น ไม่รู้ว่ารนหาที่ตายมากี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว
“ฝ่าบาท!” เมิ่งจี๋ฟังไม่ใช่คนถ่อย เวลานี้เขากลับวิ่งมาอยู่ตรงหน้ารัชทายาท และทำความเคารพอย่างสุภาพเรียบร้อย “ท่านมาสืบคดีใช่หรือไม่”
หอโคมเขียวนี่อยู่ห่างจากร้านอาหารนั่นไม่มาก
“ท่านมาสืบคดีแล้วทำไมไม่พาคนมาให้มากหน่อยเล่า แอบๆ มาอย่างนี้ คนที่ไม่รู้ก็จะคิดว่าท่านมาหาความสำราญเอาได้ หากแม่นางเซี่ยผู้นั้นบังเอิญได้ยินเข้า นางจะเสียใจแค่ไหน” เมิ่งจี๋ฟังพึมพำออกมา
แม่นางเซี่ยผู้นั้น..
ในใจเมิ่งจี๋ฟังก็ยังคงรู้สึกว่าหญิงสาวคนนั้นไม่เลวเลยจริงๆ
ตอนที่อยู่ที่สำนักศึกษา เขาเคยได้พูดคุยกับนางหลายครั้ง และสามารถพูดได้ว่า เขาอยู่มาตั้งนานขนาดนี้ก็เพิ่งจะเคยพบเจอคนที่น่าสนใจเช่นนี้
ป่วยออดแอดแต่ใจกล้าเป็นพิเศษ นางไม่กลัวเขา และไม่ว่าจะพนันกับใคร นางก็ชนะได้ทุกครั้ง
เป็นคนที่เก่งกาจคนหนึ่ง
หากไม่ใช่เพราะเขารู้ว่าหญิงสาวที่อ่อนแอขนาดนี้คงจะจบชีวิตลงเมื่อต้องเข้าไปอยู่ในบ้านตระกูลเมิ่ง เขาก็อยากจะให้ท่านแม่ของเขาส่งคนไปสู่ขอนางที่บ้านตระกูลเซี่ยแล้ว
จ้าวเสวียนจิ่งยืนนิ่งแล้วกวาดตามองเขาช้าๆ “ใช้สมองของเจ้าให้มากหน่อยก่อนจะพูดอะไรออกมา”
เมิ่งจี๋ฟังอึ้งไปเล็กน้อย
เขาว่าอะไรนะ เพื่อที่จะหยั่งเชิง เขาก็อ่อนน้อมถ่อมตนมากแล้วนะ?
“ฝ่าบาทเคยพบนางมาแค่ไม่กี่ครั้งอาจจะไม่รู้ว่าหญิงสาวผู้นั้นบ
