เอ่ยอีก
ถึงอย่างไรสะใภ้หลินก็ให้กำเนิดลูกชายลูกสาวแก่เขาคู่หนึ่ง เขาจึงจดจำนางไว้ในใจ
เซี่ยเฉียวไม่ได้พูดอะไรมาก
แต่ก็ยังไม่มีเงินอยู่ดี
เพียงแต่เซี่ยเฉียวรู้สึกเหมือนกับจะได้กลิ่นเหล้าจากบนตัวท่านพ่อของนาง…
“ท่านไม่มีเงินแล้วไม่ใช่หรือ แล้วเอาเหล้าที่ไหนมาดื่ม” เซี่ยเฉียวขมวดคิ้วพลางเอ่ยถาม
ที่บ้านนี้ก็มีเหล้า นอกจากเหล้าที่นางหมักเอาไว้ในเรือนของตนเองแล้ว พวกมันล้วนแต่เป็นเหล้าธรรมดาทั่วไป ย่อมไม่มี…กลิ่นหอมของดอกไม้ผลไม้ติดตัวแบบนี้
เมื่อพูดถึงเรื่องนี้เซี่ยหนิวซานก็ยิ้มกว้าง “ลูกรัก ข้าหาสามีที่ยอดเยี่ยมไปหมดทุกด้านให้เจ้าได้แล้ว! เหล้าพวกนี้เป็นของที่เจ้าเด็กนั่นส่งมาแสดงความกตัญญูต่อข้า!”
“แค่ก!” เซี่ยเฉียวแทบหายใจไม่ออก
นางรีบลูบหน้าอกเพื่อปรับลมหายใจของตนเองทันที “อะไรนะ”
“หลายวันที่เจ้าไม่อยู่ ข้าก็ได้เขาเด็กนั่นแหละที่มาคอยดูแลเอาใจ เลี้ยงข้าวข้า ส่งเหล้าผลไม้มาให้ข้า ไม่เลวเลยจริงๆ” เซี่ยหนิวซานหัวเราะร่า “คนผู้นี้ก็ช่างเรียนรู้ ข้าให้เขาไปเรียนรำดาบ เขาก็ไปทำจริงๆ! แม้ว่าจะทำได้ไม่ดี แต่ก็ถือว่ามีความจริงใจ! เป็นเด็กดีจริงๆ”
เซี่ยเฉียวนั่งลงทันที
นางกลัวว่าตัวเองจะเป็นลมไปก่อน
เมื่อเซี่ยหนิวซานเห็นท่าทางกรุ่นโกรธของลูกสาวตนเองก็รีบพูดขึ้นทันที “เจ้าวางใจได้ ยังไม่ได้รับสินสอดเขามาหรอก ข้ารู้ว่าต้องรอให้เจ้ากลับมาก่อนค่อยว่ากัน…”
เซี่ยเฉียวจิบชาสองที
“ท่านพ่อ ท่านยังไม่ไ
