ระโยชน์อย่างที่สุด
ลูกสาวสองคนของเขาควบคุมเขาอย่างใกล้ชิด ไม่มีโจรที่ไหนบนโลกใบนี้ที่จะน่าอนาถเท่าเขาอีกแล้ว
ในใจเซี่ยหนิวซานเต็มไปด้วยคำพร่ำบ่น เขาสั่งคนให้ไปส่งเทียบเชิญให้เวินหลันเฉิงไปพบกันที่เดิม
สองชั่วยามต่อมา
เวินหลันเฉิงเดินออกมาจากร้านเงินแห่งหนึ่ง ในมือของเขาถือปิ่นหยกหนึ่งอัน
เขามองปิ่นปักผมในมือด้วยคิ้วที่ขมวดมุ่น สีหน้าเผยความคาดหวังรอคอยออกมาเล็กน้อย
อย่างไรก็ตาม ทันทีที่เขาหันหน้ากลับไปก็มีบางอย่างกระแทกเข้ากับอ้อมอกเขา ไม่รู้ด้วยสาเหตุใด เขาได้ยินเพียงเสียง แคว่ก เท่านั้น พอเขาผลักคนออกไป เวินหลันเฉิงก็ได้เห็นผิวเนื้อขาว นวล เนียน ส่วนหนึ่ง
“ว้าย!” หญิงสาวรีบร้องตะโกนออกมาทันที “คนบ้า!”
“…” เหวินหลันเฉิงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย
ปิ่นปักผมของเขา…ทำให้เสื้อผ้าของคนผู้นี้ฉีกขาด?
เขามองไปยังปิ่นปักผมที่ไม่มีความแหลมคมใดๆ แล้วมองท่าทางเหมือนมองเห็นอะไรไม่ชัดของหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าเขา หน้าของเขาก็แดงขึ้นมาทันใด จากนั้นเขาก็รีบก้มศีรษะลงอย่างรวดเร็วเพื่อขอโทษ “ข้าขอโทษนะแม่นาง…ข้าไม่ได้ตั้งใจ!”
เขาแทบจะพูดติดอ่างอยู่แล้ว
เผยหว่านเย่ว์มองไปที่ชายผู้นั้นและเริ่มร้องไห้ทันที “แล้วต่อไปข้าจะอยู่อย่างไรเล่า…ฮือๆ…”
นางจับหน้าอกของตนเองไว้ ตัวดูสั่นเทาดูน่าสงสารอย่างยิ่ง
อยู่อย่างไร
เวินหลันเฉิงเองก็ไม่รู้ว่าเขาควรทำอย่างไรดี เมื่อครู่ตนเองก็…ได้เห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นเข้าจริงๆ แต่เข
