้าก็ไม่เข้าใจว่าเสื้อผ้าของหญิงสาวผู้นี้บอบบางอย่างนั้นได้อย่างไร แค่กระแทกนิดหน่อยก็ขาดแล้ว…
อีกอย่าง แม่นางผู้นี้ก็ยังเป็นคนชนเขาเอง…แล้วยังมาว่าเขาเป็นคนบ้าอีก ต่อไปเขาจะมีหน้าอยู่ได้อย่างไรเล่า
เวินหลันเฉิงทำหน้าโศกเศร้า เมื่อเขาคิดถึงแม่นางเซี่ยที่ช่วยชีวิตเขาไว้ก็ยิ่งรู้สึกทุกข์ใจมากขึ้นไปอีก
หากแม่นางเซี่ยรู้เข้า นางจะคิดว่าเขาเป็นผู้ชายรุ่มร่ามหรือไม่
ขณะที่เขากำลังคิดอะไรอยู่นั้นเวินหลันเฉิงก็ถูกคนล้อมไว้ทันที!
ท่ามกลางกลุ่มคนนั้น จู่ๆ ชายร่างใหญ่หลายคนก็ปรากฏตัวขึ้น “แม่นางน้อย ผู้ชายคนนี้รังแกเจ้าใช่หรือไม่! ลามกเช่นนี้จะต้องทำจนเป็นนิสัยแล้วแน่ๆ ไม่รู้ว่ารังแกผู้หญิงมากี่คนแล้ว!”
“ฮือๆ..” เผยหว่านเย่ว์ยังคงร้องไห้ต่อไป
“ข้าไม่ใช่…” เหวินหลานเฉิงขมวดคิ้ว
“โอ้ว นี่ไม่ใช่จอหงวนคนใหม่หรอกหรือ ข้าเคยเห็นเขาตอนที่ขี่ม้าไปตามถนน! ที่แท้เขาก็เป็นคนแบบนี้นี่เอง!”
“เจ้าเห็นเรือนร่างของผู้หญิงแล้ว คงจะไม่คิดบิดพลิ้วไม่รับผิดชอบหรอกนะ…”
“…”
เวินหลันเฉิงลนลานราวกับแมลงวันหัวขาด เขาถูกกลุ่มชายร่างใหญ่ผลักไปมา เขารู้สึกร้อนใจมาก แต่ก็ไม่มีเรี่ยวแรงที่จะต่อสู้กับคนพวกนี้ ในใจครุ่นคิดว่าเขายังมีนัดกับใต้เท้าเซี่ย แต่กลับขยับตัวไปไหนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย
“ทำอะไรกันน่ะ!” เซี่ยหนิวซานปรากฏตัวแล้ว
ดวงตาของเวินหลันเฉิงแดงก่ำขึ้นมาทันทีราวกับว่าเขาได้เห็นญาติของตนเองกระนั้น “ใต้เท้าเซี่ยช่วยข้า
