งลำบากอยู่…”
“ไม่มีเบาะแสอะไรหรอก แต่ข้าแค่ตกใจมาก” หลี่ชิงอวี๋ยิ้มอย่างขมขื่น “ในวัดนั้น พวกเราขุดของสกปรกออกมาได้บางอย่าง มีกระดูก อาวุธเหล็กอะไรต่างๆ และมีลมกระโชกภายในน่ากลัวมาก”
“วัดนั้นถูกทิ้งร้างไว้นานแล้ว เป็นเรื่องปกติที่จะทำให้คนรู้สึกว่าน่าขนลุก” จ้าวซวีจือยิ้ม “แต่กระดูกนั้น…ข้าก็ไปดูมาก่อนหน้านี้แล้ว แต่ไม่เห็นเลยนี่?”
“มันซ่อนอยู่ใต้แผ่นพื้น เป็นกระดูกของทารกตัวเล็กนิดเดียว แล้วก็พระพุทธรูปนั่น ปรมาจารย์บอกว่าข้างในนั้นน่าจะมีผงกระดูกผสมอยู่ ดังนั้นมันจึงส่องแสงได้” หลี่ชิงอวี๋ถอนหายใจ
“เป็นเช่นนี้นี่เอง” จ้าวซวีจือพยักหน้า “เจ้ามากับราชครูหลี่ผู้เฒ่าหรือ หลายปีมานี้ราชครูปลีกวิเวกสันโดษ ทำไมคราวนี้…”
รัชทายาทไม่ชอบหาพวกในราชสำนักไม่ใช่หรือ
หรือว่าตอนนี้องค์ชายสี่ยิ่งโตขึ้นทุกวัน เขาจึงคิดที่จะแย่งชิงต่อสู้ขึ้นมาบ้างแล้ว?
หลี่ชิงอวี๋ไม่สะดวกใจที่จะบอกออกไปตรงๆ ถึงอย่างไรเรื่องที่สุสานของตระกูลมีปัญหานี้ก็ไม่ใช่เรื่องที่น่าป่าวประกาศอะไร
“ใกล้จะถึงเทศกาลเชงเม้งแล้ว ท่านปู่ของข้าไม่ได้มาทำความสะอาดสุสานนานแล้ว จึงพาข้ามาแสดงความเคารพบรรพบุรุษ ก็บังเอิญได้พบเข้ากับรัชทายาทพอดี” หลี่ชิงอวี๋อธิบาย
ตอนที่ 578 จะเกิดเรื่องได้อย่างไร
จ้าวซวีจือราวกับกำลังครุ่นคิด
เดิมทีเขาคิดว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นกับตระกูลหลี่ ดังนั้นเขาจึงเชิญปรมาจารย์โม่ให้มาจัดการ และความสัมพันธ์ระหว่างปรมา
