จารย์โม่กับรัชทายาทนั้นไม่ธรรมดา ทั้งสองฝ่ายจึงมีการติดต่อกันบ้าง…
นึกไม่ถึงเลยว่าจะเป็นการบังเอิญมาเจอกัน
“ก่อนหน้านี้น้องชายของข้าไม่สบาย ก็เชิญปรมาจารย์โม่นี่แหละไปช่วยขับไล่วิญญาณชั่วร้าย เสด็จพ่อของข้าก็ยกย่องท่านปรมาจารย์มาก เพียงแต่นิสัยของปรมาจารย์โม่ผู้นี้แปลกๆ และเข้ากับข้าไม่ได้เลย” จ้าวซวีจือถอนหายใจ “ก็ไม่รู้ว่าเป็นเพราะรัชทายาทหรือเปล่า”
ท่านพ่อของเจ้านั่นแหละที่แนะนำปรมาจารย์มา!
หลี่ชิงอวี๋เอ่ยเสริมขึ้นมาในใจก่อนจะเอ่ยถาม “ฝ่าบาททำไมหรือ”
“เฮ้อ มันพูดยาก บางทีอาจเป็นเพราะข้ามีความคล้ายคลึงกับฝ่าบาทอยู่บ้าง ฝ่าบาทจึงไม่ชอบข้า เมื่อครู่ก็ยังกล่าวโทษข้าอยู่เลย…แม้ว่าเสด็จพ่อของเข้าจะเป็นหนิงเป่ยอ๋อง แต่ใต้หล้านี้ก็มีท่านอ๋องไม่น้อย ลูกชายสายรองอย่างข้า หากไม่มีตำแหน่งศักดินา ในสายตาของฝ่าบาทแล้วก็คงจะสามารถทุบตีหรือดุด่าข้าได้ตามใจ” จ้าวซวีจือถอนหายใจ
ส่วนหลี่ชิงอวี๋ที่ได้ยินเช่นนั้นก็ตกใจจนขนลุกซู่
“เจ้าอย่าได้พูดจาเหลวไหลสิ! ฝ่าบาทยังอยู่ที่นี่ด้วยนะ หากพระองค์ได้ยินเข้าล่ะ…” หลี่ชิงอวี๋แทบจะอยากปิดปากจ้าวซวีจือเอาไว้ทันที
“ข้าย่อมเชื่อชิงอวี๋อยู่แล้ว” จ้าวซวีจือกลับเอ่ย
“…” หลี่ชิงอวี๋กลับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
เชื่ออะไรเขา
เชื่อว่าเขาจะไม่เอาความลับไปพูดอย่างนั้นหรือ
แต่เรื่องนี้จ้าวซวีจือพูดจาไม่เหมาะสมนะ!
“ฝ่าบาทเป็นคนใจดีและใจกว้าง ตลอดทางมานี้ข้าก็ไม่เคยเห็นเขาจะโกร
