ธอะไรขึ้นมาสักครั้งเลยนะ แล้วฝ่าบาทจะมาถือสาหาความเจ้าด้วยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ได้อย่างไร” หลี่ชิงอวี๋ปลอบโยนเขาอย่างรวดเร็ว หลังจากที่เขาพูดจบก็อดมองจ้าวซวีจืออีกทีไม่ได้
ตอนเด็กๆ เขามักจะเล่นกับจ้าวซวีจืออยู่บ่อยๆ แต่พอโตขึ้นมาแล้วกลับได้พบกันน้อยลง
โดยเฉพาะในช่วงสองปีที่ผ่านมาเขาเดินทางผิด ก้าวร้าว และไม่ชอบออกไปข้างนอก ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ไปมาหาสู่กับจ้าวซวีจือมาเป็นเวลานานแล้ว
พอลองมองเขาให้ดีๆ ตอนนี้…
ตอนที่เขายังเป็นเด็ก ท่าทางและดวงตาของเขานั้นคล้ายคลึงกับรัชทายาทมากจริงๆ
ตอนนี้เมื่อเขาโตแล้วกลับแทบมองไม่เห็นว่าเหมือนกันสักเท่าไรนัก มีแค่โครงร่างของดวงตาที่คล้ายคลึงกันเล็กน้อยเท่านั้น มันเป็นดวงตาหงส์ที่ดูดีมาก
แต่แววตานั้นไม่เหมือนกัน บุคลิกนิสัยก็ต่างกันมากเช่นกัน
ยิ่งไปกว่านั้นหลี่ชิงอวี๋ยังต้องยอมรับด้วยว่า จ้าวซวีจือนั้นดูมืดมนมากกว่า ไม่เหมือนรัชทายาทที่แม้ว่าเขาจะเย็นชา แต่รัศมีที่เปล่งออกมาของเขากลับไม่ธรรมดา
หากไม่มองให้ดีก็จะมองไม่เห็นความคล้ายคลึงนั้นแล้ว
ถึงอย่างไรหลี่ชิงอวี๋ก็เติบโตขึ้นมาด้วยกันกับจ้าวซวีจือ เขาเองก็รู้ว่า เมื่อตอนที่ยังเป็นเด็กจ้าวซวีจือมีสถานะที่สูงส่งและมักถูกกล่าวถึงอยู่บ่อยๆ เพราะความคล้ายคลึงกับรัชทายาท
ดังนั้นลักษณะท่าทางที่เคยชินของจ้าวซวีจือหลายอย่างล้วนเลียนแบบมาจากรัชทายาท
จะนับว่าเป็นความพยายามของจ้าวซวีจือที่จะอาศัยแสงจากรัชทายาทก็ไ
