ักขึ้นมาก ต้นหญ้ารอบๆ สั่นไหว และใบไม้ก็ส่งเสียงเกรียวกราวยามต้องลม!
เสียงของความเคลื่อนไหวที่รุนแรงเช่นนี้ทำให้เซี่ยเฉียวตกใจทันที
เมื่อนางมองออกไปข้างนอกอีกครั้งก็ยิ่งรู้สึกมึนงงมากขึ้น
นางเห็นแค่ว่าวิญญาณที่หนีไปเมื่อสักครู่กลับมาแล้ว!
นางไม่เพียงแค่กลับมา แต่มีวิญญาณอีกยี่สิบหรือสามสิบตนตามมาด้วย และทั้งหมดเป็นผู้หญิง
เท้าของพวกนางไม่แตะพื้น ผมเผ้าของแต่ละคนยุ่งเหยิง ใบหน้าของพวกนางตอบลึกเหมือนโครงกระดูก ท้องฟ้าถูกปกคลุมไปด้วยพลังหยิน วิญญาณบางตนก็ส่งเสียงแปลกๆ ซึ่งทำให้รู้สึกน่าขนลุก
เซี่ยเฉียวจับราวพยุงบนรถม้าไว้ ใบหน้าของนางซีดเผือด
เมื่อเซี่ยผิงกั่งที่กำลังเฝ้าอยู่ด้านนอกในเวลานี้เห็นว่าสภาพอากาศเลวร้ายลงอย่างกะทันหัน เขาก็ขมวดคิ้วนิ่วหน้าทันที และในขณะนั้นเองเขาก็ได้ยินเสียงของปรมาจารย์โม่ดังขึ้น “หยุดรถ!”
น้ำเสียงของอาจารย์นั้นเร่งด่วนราวกับว่ามีบางอย่างเกิดขึ้น
เซี่ยผิงกั่งรีบสั่งให้คณะเดินทางหยุดทันที
ทั้งคณะเดินทางหยุดนิ่ง ทรายและหินที่ใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาปลิวว่อนขึ้นมา พวกเขาจำนวนมากต้องหลับตาลงเพราะฝุ่นผงที่ลอยเข้าตา ก่อนหน้านี้ฝนตกแค่ปรอยๆ เท่านั้น แต่ขณะนี้เม็ดฝนถูกลมพัดปลิวจนบาดใบหน้าพวกเขาราวกับใบมีดน้ำแข็งกระนั้น
เซี่ยเฉียวลงมาจากรถม้าพร้อมกับร่มคันหนึ่ง
ร่างของนางบอบบาง ดูอ่อนแออย่างยิ่ง
ที่แปลกไปกว่านั้นคือ นางก้าวไปทางทิศตะวันตกสองสามก้าว แล้วจู่ๆ ก็หยุดลงและย
