รื่องที่เซี่ยฉงซานเช่าเอาไว้ อีกอย่างคนคนนี้ก็น่าจะยากจนถึงขีดสุด ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่เลือกสถานที่ที่ห่างไกลและเสื่อมโทรมเช่นนี้
ทันทีที่มีการเคลื่อนไหวก็มีคนเดินออกมาจากห้อง
น่าจะเป็นคุณชายเฉาผู้นั้นนั่นเอง
หน้าตาของเขา…ก็นับว่าดูดีอยู่ เขาออกจะอวบอ้วนอยู่บ้าง ผิวขาวละเอียด หากมองแต่หน้าตาก็ดูไม่ได้เป็นคนอันตรายอะไร
แต่รู้หน้าไม่รู้ใจ เป็นคนดีๆ ไม่เอา กลับอยากเป็นสัตว์เดรัจฉาน
คุณชายเฉาเห็นเซี่ยเฉียวลากเซี่ยฉงซานเข้ามาก็ตกใจอย่างยิ่ง “เจ้า เจ้าคือแม่นางเซี่ย? เจ้าทำอะไรอาสามน่ะ”
เซี่ยเฉียวหัวเราะเสียงเย็น “ฆ่าตายแล้ว”
“…” ใบหน้าคุณชายเฉาไร้สีเลือดในชั่วพริบตา
เซี่ยเฉียวยกหน้าไม้ขึ้นเล็งไปทางคุณชายเฉา แล้วเดินเข้าไปหาเขาทีละก้าว
คุณชายเฉาผู้นั้นตกใจจนทรุดลงกับพื้น เขาถดตัวถอยหลังไปเรื่อยๆ ด้วยความตกใจจนขวัญแทบจะบินออกจากร่าง “ข้า ข้าไม่ได้จงใจที่จะ…เจ้านะ ข้าต้องเชื่อฟังคำของพ่อแม่…เจ้า เจ้าปล่อยข้าไปเถอะ ข้าไม่กล้าทำอีกแล้ว…”
เฮ้อ
มีความสามารถแค่นี้ยังกล้าที่จะทำร้ายคนอื่นอีก
“รู้ใช่ไหมว่าท่านพ่อของข้าคือใคร” เซี่ยเฉียวเอ่ยถาม
คุณชายเฉาพยักหน้า
เซี่ยเฉียววางหน้าไม้ลง “รู้ก็ดี ข้ามอบเซี่ยฉงซานให้เจ้าจัดการ วันนี้คืนนี้เจ้าสองคนต้องอยู่ด้วยกันที่นี่ ห้ามไปไหนทั้งนั้น ถ้าหากข้ารู้ว่าเจ้าแอบหนีไปล่ะก็ ข้าจะให้ท่านพ่อข้าจับเจ้าแขวนคอให้ตายทั้งเป็น”
คุณชายเฉากลืนน้ำลายของตน
ท่านอาสามเซี่
