ท่านปรมาจารย์อย่าเพิ่งไป ข้ามีเรื่องจะขอคำแนะนำจากท่านพอดีเลย” เซี่ยผิงกั่งดื้อดึงมาก “ร่างกายของน้องสาวข้าไม่ค่อยดีเท่าไรนัก ตอนนี้นางยังออกไปไหนมาไหนกับท่านทั้งวันอีก ข้าจึงรู้สึกไม่ค่อยวางใจนัก และมีหลายเรื่องที่ต้องการทำความเข้าใจสักหน่อย”
“…” เซี่ยเฉียวยิ้มแห้งๆ เล็กน้อย
เป็นอย่างที่คาด ไม่นานนักท้องฟ้าก็มืดลง แล้วรัชทายาทก็มาถึง
เซี่ยเฉียวไม่เข้าใจว่า เขาเป็นถึงรัชทายาท เหตุใดจึงได้มาบ้านข้าราชบริพารอยู่เสมอ
แต่เซี่ยเฉียวก็ไม่กล้าที่จะเอ่ยอะไรทั้งนั้น
เซี่ยเฉียวกระทั่งยิ้มอย่างลึกลับเมื่อเห็นรัชทายาท “ศิษย์น้องมาแล้วหรือนี่”
“ศิษย์น้อง?” เซี่ยผิงกั่งตกตะลึงไปทันที “ท่านปรมาจารย์และรัชทายาทเป็นศิษย์ร่วมสำนัก? อาจารย์ของฝ่าบาทคือ…อาจารย์ผู้เฒ่าหลี? เช่นนั้นก็หมายความว่าท่าน…ก็เคยเรียนวิชามาจากอาจารย์ผู้เฒ่าหลีด้วย?”
เซี่ยผิงกั่งรู้สึกเหลือเชื่อเล็กน้อย
นางเป็นนักพรตคนหนึ่งนะ
อาจารย์ผู้เฒ่าหลีคนนี้…เป็นคนประหลาดเหลือเกิน
จ้าวเสวียนจิ่งมองเซี่ยเฉียวแวบหนึ่ง มุมปากของเขาก็เผยรอยยิ้มสนุกดุจสายลมฤดูใบไม้ผลิ “ข้าไม่ได้พบศิษย์ตั้งพี่หลายวันแล้ว ศิษย์น้องคิดถึงท่านยิ่งนัก”
“…” เซี่ยเฉียวกลอกตาใส่เขาในใจ
ถุย โกหก ไม่กี่วันก่อนเขายังพูดกับเซี่ยผิงกั่งอยู่เลยว่าเซี่ยเฉียวเป็นน้องสาวที่ดี!
ตอนที่ 442 ลงไม้ลงมือ
ก่อนหน้านี้ก็ชมว่าเซี่ยเฉียวเป็นน้องสาวที่ดี ตอนนี้ก็บอกว่าคิดถึงโม่ชูเซิงพี่สา
