วคนนี้อีก?
เฮอะ
เซี่ยเฉียวหน้าตึงขึ้นมาทันที “อ้อ ไม่เห็นหน้ากันไม่กี่วัน ศิษย์น้องก็ดูจะสดใสขึ้นมากเลย ไม่เหมือนกับข้าที่แก่เร็ว มีรอยย่นบนใบหน้าเพิ่มขึ้นเยอะแยะ”
จ้าวเสวียนจิ่งรู้สึกได้ถึงอารมณ์ฉุนเฉียวเล็กน้อยของนางแล้ว
แต่เขากลับแสร้งทำเป็นมองไม่เห็น แล้วโน้มตัวเข้าไปเอ่ยใกล้หูนางด้วยรอยยิ้ม “อาจารย์มักจะบอกว่าศิษย์พี่งดงามโดดเด่นไม่มีใครเทียบได้ ในใจของศิษย์น้องก็เป็นเช่นนั้น”
เซี่ยเฉียวขบฟัน
ไม่ นางรู้จักใบหน้าของนางเองดี โม่ชูเซิงหน้าตาน่าเกลียดมาก ไหนเลยจะงดงามเท่าเซี่ยเฉียว?
เซี่ยผิงกั่งเหลือบมองรัชทายาทด้วยสายตาสงสัย สีหน้าราวกับรังเกียจสายตาไม่ดีของเขากระนั้น
ดูนักพรตคนนี้สิ แม้ว่าเส้นผมของนางจะดำสนิทราบเรียบ แต่ใบหน้านี้…ธรรมดาและน่าเบื่อ มีอะไรน่ามองกัน?
งดงามและโดดเด่น? หากอย่างนั้นแล้วใบหน้าน้องสาวของเขาก็เป็นเซียนลงมาจุติแล้วล่ะ
ทั้งสามนั่งลง จากนั้นเซี่ยผิงกั่งก็สั่งให้บ่าวรับใช้ไปยกอาหารมา
เขายังแอบพูดขึ้นมาว่า “ในเรือนของน้องสาวข้ามีสุราดีๆ ซ่อนเอาไว้ไม่น้อย กว่าข้าจะหาเจอได้ก็ใช้เวลานาน ตอนนี้นางไม่อยู่บ้าน ข้าจะไปขุดขึ้นมาสักสองไหให้รัชทายาทได้ลองชิมดู”
“!!!” สายตาเซี่ยเฉียวโกรธเคืองขึ้นมาทันที
เจ้าหมูเซี่ยผิงกั่งตัวนี้กล้าขโมยเหล้าของนางมาดื่ม!?
“แบบนั้นจะดีหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม
“ไม่เป็นไรหรอก นังหนูนั่นโง่จะตาย นางไม่รู้หรอกว่าหมักเหล้าเอาไว
